Koko Country

"Czasem, to wielki pech być nieboszczykiem..."

2012-02-01T22:05:00.001+01:00

Wisława Szymborska, bo w tytule to cytat z Jej twórczości, odeszła.
We śnie... . Cicho, spokojnie, tak, jak żyła... .
Nasza Noblistka.
Wielka Dama.

Każdy przecież początek
to tylko ciąg dalszy,
a księga zdarzeń
zawsze otwarta w połowie.

Pozwólcie, że przypomnę jeden z wierszy... mój ulubiony Jej wiersz...

"Nic dwa razy"

Nic dwa razy sie nie zdarza
I nie zdarzy. Z tej przyczyny
Zrodziliśmy sie bez wprawy
I pomrzemy bez rutyny.

Choćbyśmy uczniami byli
Najtępszymi w szkole świata,
Nie będziemy repetować
Żadnej zimy ani lata.

Żaden dzień sie nie powtórzy,
Nie ma dwóch podobnych nocy,
Dwóch tych samych pocałunków,
Dwóch jednakich spojrzeń w oczy.

Wczoraj, kiedy twoje imię
Ktoś wymówił przy mnie głośno,
Tak mi było, jakby róża
Przez otwarte wpadła okno.

Dziś, kiedy jesteśmy razem,
Odwróciłam twarz ku ścianie.
Róża? Jak wygląda róża?
Czy to kwiat? A może kamień?

Czemu ty sie, zła godzino,
Z niepotrzebnym mieszasz lękiem?
Jesteś - a więc musisz minąć.
Miniesz - a więc to jest piękne.

Uśmiechnięci, wpółobjęci,
Spróbujemy szukać zgody,
Choć różnimy sie od siebie,
Jak dwie krople czystej wody.

Pani Wisławo, Pani Wisławo... .

Pieść ust korale zimą

2012-02-01T15:43:00.000+01:00

Dawno nie było wpisu o pielęgnacji urody. Już nadrabiam tę zaległość... .
Nadeszła długo oczekiwana zima ze śniegiem, słońcem i siarczystym mrozem. Chodzimy ubrani na cebulkę, zakładamy ciepłe majtasy, grube skarpety. Wychodząc z domu nie zapominamy oczywiście ciepłych rękawiczkach oraz o czapach, spod których wystaje nam tylko nos.
I wszystkie części ciała mamy zakryte oprócz twarzy.
Buźka przed wyjściem na mróz powinna być obowiązkowo posmarowana tłustym kremem. Jest całe mnóstwo kremów specjalnie przeznaczonych do pielęgnacji twarzy zimą.
A co z ustami? Czy szminka lub błyszczyk wystarczy?
Na podorędziu zawsze powinna być pielęgnacyjna pomadka ochronna lub błyszczyk. Takie pomadki powinny zawierać witaminy A,B,E,F oraz substancje natłuszczające. Dobrze, jeśli będą miały w swoim składzie wyciąg z ogórecznika.
Jeśli bez szminki lub błyszczyka czujesz się "naga", przed ich położeniem posmaruj usta wazeliną.
O całowaniu się na mrozie powinniśmy zapomnieć... . Wilgotne usta szybko pękają na mrozie. A to dolegliwości i bolesna i... nieestetyczna.
A co zrobić, jak już mamy spierzchnięte i popękane usta?
Po pierwsze: peeling. Usta smarujemy balsamem, posypujemy kryształkami cukru i opuszkami palców masujemy kolistymi ruchami około dwóch minut. Po zabiegu wklepujemy krem natłuszczający.
Po drugie: maseczka. Już kiedyś o tym pisałam - dla przypomnienia - łyżeczkę miodu rozsmarowujemy na ustach, zostawiamy na pięć minut... zlizujemy.
I pamiętajmy, że nasze usta mają bardzo cienką skórę, pozbawioną warstwy hydrolipidowej. Dlatego tak bardzo są narażone na wiatr, słońce, mróz. Należy im się specjalna pielęgnacja.

Pochwalę się jak skończę

2012-01-27T15:53:00.000+01:00

Nad moją głową od kilku dni, jak jakieś pociski przelatują słowa. Słowa wypowiadane, czy raczej potoki słów, wyrzucane przez moje domowe starsze towarzystwo męskie. Obaj bardzo męscy, obaj bardzo stanowczy, obaj przekonani o swoich racjach. Obaj mający swoje racje... . I przekonują się... . Temat? Wiadomo: ACTA.
Ale, ja dzisiaj nie o tym... .
A ja biedna, nieznająca się na polityce, bo "ja tu tylko sprzątam", szydełkuję. "Na tapecie" mam komin - szalik, który dziergam na zamówienie. Miałam już nawet z pół metra rękodzieła, ale dzisiaj... sprułam. I zaczęłam de novo. Komin ma być w nierównomierne pasy w odcieniach niebieskawych. Włóczkę starannie dobrałam zarówno pod względem faktury jak i kolorystyki. Zaczęłam robić pasy "w poprzek", jednak stwierdziłam, że nie, nie jest ładnie... .
Gdzieś w internecie zauważyłam komin robiony pasami "wzdłuż". I tak też tu postanowiłam.
Teraz tylko nasuwa się pytanie: co jest "wzdłuż", a co jest "w poprzek"... .
Oj tam, pochwalę się, jak dzieła dokonam.

Chwalę raz jeszcze...

2012-01-25T15:58:00.001+01:00

I znów się pochwalę, co dostałam... . Patrz i podziwiaj.
Kolczyki a'la black magic woman - rękodzieło.
Kto mógł takie cudo zrobić? Wiadomo: Kamila.
I znowu powtórzę, Kamilo, jesteś wielka! Dziękuję Ci bardzo. :-)

Wybaczcie jakość zdjęć... Kamilo, wybacz... :-)

ACTA. No comment.

2012-01-23T12:15:00.001+01:00

Jeśli jesteś przeciwko ACTA - podpisz protest.

In memoriam

2012-01-21T16:57:00.000+01:00

To były wakacje. Byłam podlotkiem. Tamte wakacje spędzałam z moją ukochaną mamą nad naszym morzem. W bardzo pięknym miejscu. W tym pięknym miejscu była maleńka kawiarenka. Lubiłyśmy bardzo tam chodzić na popołudniową kawę. Maleńkie stoliki z mini miękkimi taboretami. Półmrok... . Pary siedzące w kącikach, przytulone... . W tle - muzyka. Nie wiem dlaczego utkwiła mi ta jedna piosenka... Odpływają kawiarenki... .
Nie wiem, czy jest jeszcze ta kawiarenka. A jeśli jest, to na pewno w tle słychać inną muzykę.
Nie ma już Pani Ireny Jarockiej, wykonawczyni tamtej piosenki... .

By the way...

2012-01-20T13:27:00.000+01:00

Właśnie przeczytałam w new'sach, że pewien biskup pomocniczy archidiecezji Los Angeles, został odwołany ze stanowiska. No cóż, zdarza się... . Ów biskup był wspaniałym człowiekiem, nierzadko rozdawał chleb biednym, pomagał chorym. Z wieloma wiernymi był zaprzyjaźniony, wielu z nich zwracało się do niego po imieniu. Więc dlaczego został odwołany? Okazało się, że w innym stanie USA biskup ma partnerkę i dwójkę dzieci.
I nie ważnym jest, że był wspaniałym, mądrym, dobrym, uczynnym, przyjacielskim człowiekiem. Ważne, że... złamał prawo kanoniczne... .
W Piśmie Świętym nie ma żadnych tekstów nakazujących zachowanie celibatu. Są tylko w "Starym Testamencie" słowa o bezżennosci. Bezżennym byli Eliasz, Jan Chrzciciel, Jan Ewangelista, Św. Paweł. Są tacy bezżenni, którzy ze względu na królestwo niebieskie sami zostali bezżenni (Mt 19.12).
Celibat został wprowadzony na Soborze Trydenckim w 1563 r. Sobór Watykański II zaś, potwierdził istotę celibatu słowami: aby łatwiej niepodzielnym sercem poswięcali się Bogu (Lumen gentium, 42).
Wracając do naszego biednego biskupa... . Mimo jego prawości i dobroci, został na zawsze przekreślony. Nie będę pisać, co by było gdyby, celibat nie został wprowadzony, bo to bez sensu. Wiadomo też dlaczego tak naprawdę został wprowadzony... .
I jeszcze nasuwa mi się taka myśl: ostatnio dużo czyta się o molestowaniu chłopców przez księży... . To nie jest prawo natury i chęć kochania drugiego człowieka, bycia z nim blisko. To jest zwyrodnienie. To jest zboczenie. A takich księży przenosi się do innych parafii, a sprawę zamiata pod dywan.... .

Książka przeczytana (cz. VIII)

2012-01-19T12:49:00.000+01:00

Bodajże półtora miesiąca temu wspominałam o nabyciu drogą kupna kilku książek Zafon'a. Wśród nich znalazła się "Marina". Dzisiaj w nocy właśnie skończyłam ją czytać... .
Nie jest to książka "do poduszki". I sama się sobie dziwię, że w ogóle dotarłam do końca... . Bo scen z horrorów z cmentarzem w roli głównej oraz biegających potworów jest co niemiara. A przecież ja takich książek w ogóle nie czytam... nie lubię... nie trawię... boję się.... .
Po przeczytaniu "Mariny" mogę stwierdzić jedno: Zafon jest mistrzem opisu sceny grozy. W każdym razie dla mnie. Może to dlatego, że takowych scen w opisie innych autorów nie czytałam... . Nigdy nie miałam problemów z wyobraźnią, ale tu autor kreśli niesłychanie wyraźny obraz nadchodzącego niebezpieczeństwa z posmakiem grozy i niechybnej śmierci.
A rzecz ma się oczywiście w Barcelonie. Tej części bardziej ponurej, spowitej nierzadko mgłą, ciemnej i tajemniczej. Tym razem akcja osadzona jest w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Młody chłopiec jest wychowankiem szkoły jezuickiej. Mieszka w szkolnym internacie pod niezbyt czujnym okiem ojców. Jest zagadka, jest oczywiście straszny dom, który, jak się okazuje przynosi Oskarowi przyjaźń, miłość, poznanie co to strach i niejednokrotnie cierpienie. Zarówno fizyczne jak i psychiczne.
Książka napisana językiem "zafonowskim", bo dla mnie, po przeczytaniu kilku jego książek mogę stwierdzić, że takowy sobie wyrobił. To język jasny, czysty i przejrzysty. Świetnie się czyta. I jeśli tylko ktoś nie boi się zombi, to polecam tę książkę.

O pechu w piątek trzynastego

2012-01-14T12:05:00.000+01:00

W czasach szkolnych trzynasty dzień miesiąca nie był dla mnie pechowym. Może to dlatego, że wszyscy uczniowie zgodnym chórem błagali nauczycieli, aby tego dnia nie było klasówek, kartkówek, sprawdzianów ani niespodzianek w stylu: "Zobaczymy, co zapamiętaliście z ostatniej lekcji... . A może są ochotnicy do odpowiedzi? Nie ma, to w takim razie poproszę...".
Jakoś udawało nam się łagodną perswazją odwieźć naszych kochanych pedagogów od niechybnej naszej zguby... .
Ale w życiu osobistym różnie to bywało... . Mój ukochany tata twierdził, że nie załatwia się ważnych spraw urzędowych w piątki. A już na pewno nie w piątki i w dodatku trzynastego. I przyznam się, że z rad taty korzystam do dzisiaj. Nie odważyłam się... .
Wczoraj chciałam przejrzeć pewne zarchiwizowane dokumenty na moim pendrivie. Wsadziłam go do laptopa.... . Czekam... . Nie czyta... . Nie ma go... . Komputer go nie widzi... . Pewnie .... wejście w komputerze oddało ducha... . Wsadziłam do innego komputera... . To samo. Czyli - to pendrive odmówił posłuszeństwa... . A tam miałam wszystkie "moje skarby". Na szczęście, mam taką podstawową kopię, nieco okrojoną na innej karcie pamięci. Ale, całe mnóstwo nowych "zapisków" poszło w kosmos... . Szkoda... . Teraz piszę o tym po przespanej nocy, ale wczoraj... myślałam, że wszystkich naokoło pogryzę.
No i niech mi ktoś powie, że piątek trzynastego nie jest pechowy.

Postanowień noworocznych czas

2012-01-10T13:42:00.001+01:00

Kiedy wybija północ i nadchodzi Nowy Rok, wszystko, co było choćby i godzinę temu przestaje być ważne, jakby traci swoją moc. Wchodzimy w kolejny rok nadziei, który być może okaże się tym w końcu szczęśliwym, tym, w którym spełnią się nasze marzenia.
Ale, żeby zachować równowagę i nie tylko brać i czerpać z Nowego Roku, przedstawiamy sobie, swoim bliskim i nierzadko całkiem obcym osobom listę tego, co damy w nadchodzącym roku. To nasze dawanie to właśnie postanowienia. Postanowienia noworoczne... .
Takie postanowienia niejednokrotnie są wielkim dla nas wyzwaniem. Bo nagłe porzucenie nałogów, czy powstrzymanie się od pewnych czynności, które uwielbiamy wykonywać, czyż nie jest wyrzeczeniem?
Co roku, od niepamiętnych czasów, kiedyś jeszcze z moją ukochaną mamą, obiecywałyśmy sobie, że... zrzucimy x kilogramów... .
Pisałam bodajże w ubiegłym roku, również przy okazji postanowień noworocznych, że chyba
zaniecham tych poczynań. Nie lubię nie dotrzymywać obietnic, czy przyrzeczeń... . Pod koniec roku źle się czuję, bo czegoś nie wypełniłam, jakoś tak mi źle z tym niespełnieniem postanowień.
I co? W zeszłym roku nie obiecałam i... zrzuciłam. I to nawet z nadwyżką.
Dlatego wcale nie jestem przekonana do słuszności składania takich deklaracji. Jeśli już koniecznie musimy sobie coś postanowić, to może coś, o czego awykonalności jesteśmy przekonani. Ja na przykład mogę złożyć postanowienie, że na pewno w tym roku nie pojadę na Seszele... .

Pieść stopy zimą

2012-01-06T15:22:00.000+01:00

Wprawdzie zima nas jeszcze nie dopadła, ale co nie jest... być w każdej chwili może... tym bardziej, że czas najwyższy po temu. Niemniej jednak od kilku tygodni chodzimy w ciepłych butach, wkładamy ciepłe rajstopy, skarpety... . A nasze stopy - cierpią... . Noszą nas i nic nie mówią, a cierpią... . Nie dopuśćmy do tego, aby się odezwały, bo wtedy może to nas zaboleć... .
Zimą, ze względu właśnie na długotrwałe noszenie ciepłego, zakrytego obuwia, jak również ze względu na ciągłe zmiany temperatury, stopy narażone są na przegrzanie, przepocenie, przemoczenie, zmarznięcie lub przemrożenie. W tym właśnie czasie skóra na stopach staje się bardziej sucha, podatna na rogowacenie. Jak temu zapobiec?
Przede wszystkim obuwie zimowe powinno być o numer większe od letniego. A to dlatego, aby gruba rajstopa czy skarpeta nie krępowała ruchów, a palce mogły swobodnie się poruszać w butach. To ważne szczególnie w dni bardzo zimne.
Kiedy zmęczone nogi zaprowadzą nas w końcu do domu, po długich godzinach przebywania w zimowych butkach, zafundujmy im kąpiel.
Stopy przemarznięte moczymy najpierw w chłodnej wodzie z dodatkiem soli kuchennej lub z dodatkiem cynamonu, stopniowo dolewając coraz cieplejszą wodę.
Przy odparzeniach z kolei warto stopy wymoczyć w naparze z rumianku, szałwii i melisy.
Po kąpieli należy stopy dokładnie osuszyć. Szczególnie przestrzenie między palcami - te muszą być dokładnie wysuszone. Zostawione wilgotne mają świetne miejsce do powstawania grzybic.
Kiedy stópki już są suche - nakładamy krem lub balsam do stóp. W przypadku stóp przemrożonych - nakładamy krem z witaminą A.
Nakładamy koniecznie skarpety. Grube, wełniane.
I oczywiście nie zapominamy o korzystaniu na co dzień z odświeżających dezodorantów. Że o pedikiurze nie wspomnę.
A kiedy przyjdzie czas sandałków - nie będziemy miały niemiłych niespodzianek... .

Chwalę i reklamuję...

2012-01-05T13:27:00.000+01:00

Właśnie dostałam zrobione na zamówienie kolczyki i bransoletkę.
Te cudowności wykonała własnymi rączkami Kamila.
Zdjęcia wykonałam - ja i niestety, nie oddają piękna tej biżuterii. Ale wierzcie mi na słowo: Kamila jest na prawdę wielka! Kamilo, dziękuję :-)

Sylwester, koncert i Tower

2012-01-02T12:41:00.000+01:00

Sylwestra tegorocznego, spędzanego jak od lat, w domu, zaczęliśmy od przepięknego koncertu z Filharmonii Narodowej Semperoper w Dreźnie. I tak w takt muzyki "niezbyt poważnej", bo operetkowej, wraz z muzą podkasaną, rozpoczęliśmy wieczór.
Później szukałam "dobrej muzyki", cokolwiek to znaczy.
O 22.00 jak zwykle przełączyłam się na TVN. Zapowiadany już wcześniej program "satyryczny" - "Szkło niekontaktowe". Jak to w takich programach bywa, dużo prześmiewczej satyry z głównych polityków i osób dobrze znanych i liczących się na arenie politycznej i nie tylko. Ale wyśmiewanie się z Głowy Państwa? I to w taki... niesmaczny i po prostu prymitywny sposób? Poczułam się urażona. Obrażono Majestat Rzeczpospolitej. Postać przedstawiona, niepozostawiająca żadnych złudzeń, że jest to nasz Prezydent, po "wygłupach" ze śmiechu spada z krzesła... . To... upadek moralności twórców tej "szopki".
Nie jesteśmy Monarchią.... . Ale, gdyby to miało miejsce w Wielkiej Brytanii, niechybnie "panów", którzy przyczynili się do stworzenia tego programu, czekałoby Tower.

Na Nowy Rok...

2011-12-30T19:29:00.000+01:00

Wszystkim moim stałym Bywalcom - Czytelnikom,

także tym, którzy zaglądają tu od czasu do czasu,

oraz tym, którzy wpadają tu całkiem przez przypadek,

życzę w nadchodzącym Nowym 2012 Roku

samych szczęśliwych dni,

pełnych uśmiechów, radości, miłości i zadowolenia.

Do Siego Roku!

Etykieta czyli jak się do pani zwracać?

2011-12-29T13:12:00.000+01:00

W bardzo zamierzchłych czasach, kiedy komputery były wielkie jak średni pokój w M-3, a o czymś takim, jak internet w ogóle przeciętnemu śmiertelnikowi się nie śniło, zasady zwracania się do osób były określone jasno. Wśród dzieci i młodzieży - było jasne, że wszyscy się "tykają", wśród dorosłych - również było to określone, a raczej nakreślone zwyczajami i obyczajowością. Bo uproszczone jest to tylko w sferach, z których została tylko garstka, niestety, gdzie wszyscy, bez względu na wiek mówią do siebie po imieniu... .
Nastały czasy internetu i sprawa się nieco skomplikowała. Bo nierzadko osoby znające się prywatnie, przechodzą na grunt internetowy... i co wtedy? Czy zwracać się mają do siebie z pełną kurtuazją, jaką okazują sobie w świecie realnym? Nie jest to przyjęte. Bo świat internetu jest światem szybkim, światem pełnym skrótów i nie ma miejsca na rozpisywanie się. Net-etykieta jest mniej obowiązująca od etykiety w realu.
Z drugiej strony jednak, gdyby na aspekt zwracania się do ludzi spojrzeć od strony innych narodowości, to okazuje się, że sposób zwracania się do ludzi niewiele ma wspólnego ze sposobem zwracania się do siebie. Przecież w krajach angielskojęzycznych wszyscy się "tykają", bez względu na wiek. Tylko w sferach businessowych, chcąc podkreślić ważność osoby czy urzędu, który dana osoba piastuje, wymienia się tę osobę z nazwiska.
W naszym, rodzimym języku nie ma niestety tej dowolności zwracania się do drugiej osoby. Nierzadko sprawia nam to nie lada kłopot, a czasem również przy popełnieniu błędu możemy być posądzeni o brak podstawowych zasad "kindersztuby".

Świąt Dzień Drugi...

2011-12-26T15:28:00.000+01:00

Pogoda dzisiaj nie nastraja na świąteczny spacer. Wprawdzie jest bardzo, bardzo ciepło, jak na tę porę roku, bo aż 9 st.C, ale wieje niemiłosiernie. A ja wiatru, a raczej prawie wichury nie lubię i już.
Zamiast spaceru wzięłam szydełko do ręki, jakąś resztówkę czerwonej włóczki i wydziergałam ozdóbki na choinkę... . Nie jest to nic wspaniałego, ale jak na początkującą dziergającą (nie licząc prostych w wykonaniu, acz mozolnych rękodzieł, które załączone są w zakładce "moje rękodzieła"), to chyba "może być". Tak sobie dziergając wymyśliłam "ubranko" na choinkę na następne święta... .
No to się pochwalę:

Bożonarodzeniowo...

2011-12-23T20:35:00.001+01:00

To już po raz trzeci na blogu...

Wszystkim, którzy są moimi Stałymi Bywalcami,

wszystkim, którzy czasami zaglądają tu

oraz wszystkim tym,

którzy wchodzą tu całkiem przypadkiem,

życzę spokojnych Świąt Bożego Narodzenia,

spędzonych w miłej, rodzinnej atmosferze,

przepełnionych miłością, przyjaźnią, zrozumieniem

i wybaczeniem.

Już za chwilę Święta...

2011-12-22T23:13:00.000+01:00

Miałam chyba pięć czy sześć lat... . Chyba jednak byłam trochę niegrzeczna, bo pod choinkę dostałam... rózgę. Ale nie taką, jaka teraz jest stosowana w metodzie bezstresowego wychowywania dzieci, posrebrzona lub pozłocona, przewiązana czerwoną wstążeczką... dostałam najzwyklejszą rózgę... . Byłam bardzo rozczarowana... . Powiedziałam: "Ten Mikołaj, to... świnia".
W moim panieńskim domu Mikołaj przynosił prezenty dwa razy: w dniu Świętego Mikołaja - 6-ego grudnia i w Wigilię. I to było całkiem naturalne... . Aż do momentu, kiedy wyszłam za mąż i pojawiły się dzieci... . Wtedy moja Teściowa powiedziała: " O jedno was proszę: prezenty na Wigilię przynosi Aniołek. Tak było u mnie od zawsze i proszę, żeby tak było i u was".
Słowo Teściowej - słowem niemalże świętym jest. No i jest Aniołek... .
Polska po zawieruchach historycznych podzielona jest i pod tym względem. Pod względem roznosicieli prezentów w Wigilię Bożego Narodzenia. I tak Aniołek przynosi dary w Małopolsce i na Śląsku, ale tym bliżej Cieszyna. W Wielkopolsce, na Kaszubach i na Lubelszczyźnie króluje Gwiazdor. Na Górnym Śląsku jest Dzieciątko. A Mikołaja można spotkać na Mazowszu i w pozostałych rejonach kraju.

Żegnaj Bosonoga Diwo

2011-12-17T16:50:00.003+01:00

I znów żegnamy gwiazdę... .
Nazywana była Bosonogą Diwą... .
Cesaria Evora urodziła się na Wyspach Zielonego Przylądka. Tam mieszkała... . Śpiewać zaczęła, kiedy miała 16 lat, ale na dobre świat o niej usłyszał na koncercie w Portugalii, kiedy miała lat 47.
Została okrzyknięta muzycznym odkryciem lat dziewięćdziesiątych.
Nagrała kilkanaście albumów, ostatni w 2009 roku.
Zmarła w wieku 70 lat.
Świat utracił wspaniałą pieśniarkę fado o wielkim talencie muzycznym.
Ja uwielbiam Jej wykonanie "Besame mucho"... . Posłuchaj...

Książka przeczytana (cz.VII)

2011-12-16T16:51:00.000+01:00

Carlos Ruiz Zafon, barcelończyk, urodził się w 1964 roku. Po pobieraniu nauk w kolegium jezuickim ukończył studia dziennikarskie. Mieszka w Los Angeles, a jego książki cieszą się ogromną popularnością i uznaniem na szerokim świecie. Zostały przetłumaczone na 25 języków.
Kilka lat temu przeczytałam jego bodaj najbardziej znaną książkę Cień wiatru. Kilka miesięcy temu - swojego rodzaju kontynuację Cienia wiatru - Grę Anioła. Nie jest to kontynuacja fabuły, bo książki można przeczytać w "odwrotnej kolejności". Obie powieści osadzone są w starej Barcelonie, w obu występuje Cmentarz Zapomnianych Książek. I w obu - bohater adoptuje książkę, aby ocalić ją od zapomnienia.
W obu książkach są tajemnice, i tajemnice tajemnic. Są różni bohaterowie, interesujące postacie, złożone w swojej charakterystyce. I w obu książkach początek jest lekkim spacerem po Barcelonie, który to spacer przeradza się w bieg wielowątkowy. I tak mamy i miłosne rozterki, i wątek kryminalny, a w Grze Anioła swego rodzaju zaprzedanie duszy. Tylko, jak się potem z tego wyplątać?
Po przeczytaniu tych dwóch książek Zafon'a kupiłam jego Marinę, oraz trzy powieści przeznaczone dla młodzieży, chociaż nie tylko: Książę mgły, Pałac północy i Światła września. Czekają w biblioteczce na swoją kolejność... . Już niebawem.

Cechy typowego faceta czyli wpis raczej dla pań

2011-12-11T13:42:00.000+01:00

Na pewno faceci mają stereotyp "typowej baby". Nie interesowałam się tym i wcale mnie to nie obchodzi - babą, a raczej kobietą jestem i... już.
Nie przeglądałam internetu w poszukiwaniu cech typowych dla stuprocentowego man'a, sama postanowiłam je spisać z własnego doświadczenia oraz szerokiego doświadczenia moich znajomych koleżanek.
I tak zacznijmy od... łazienki. Typowy facet nie zamyka deski sedesowej, nie zakręca pasty do zębów, gorzej, wyciska tubkę zawsze od środka.
Typowy facet raczej nie tyka się prac kuchennych, bo to zajęcie dla bab... . Tak więc, kiedy zostaje pozostawiony "na pastwę losu" z powodu wyjazdu tej piękniejszej połowy, smaży jajecznicę bez ustanku, lub "stołuje się na mieście".
Tym bardziej, że zrobienie samodzielnie zakupów to przecież najgorsza z możliwych męk. Czyż nie jest wielkim poświęceniem dla faceta pójście na zakupy z damą swego serca? Ręce puchną, nogi bolą, w gardle odczuwają dziwną suchość, pot skrapla wysokie czoło... .
Prasowanie, szczególnie koszul, to ujma na honorze typowego faceta. Od tego jest przecież dziewczyna, narzeczona, żona, służąca lub... czasami kochanka.
To zapewne nie wszystkie cechy typowego faceta, jest ich na pewno więcej... .Zastanawia mnie tylko jedno: mam w domu trzech samców. Stuprocentowych mężczyzn. Deska w toalecie jest zamknięta, z pastą do zębów... jest różnie. Koszule prasują sobie sami, w domu sprzątają, gotują, niektórzy nawet uwielbiają chodzić na zakupy... . I w ogóle, wszystko z nimi jest w porządku... . To jak to jest naprawdę?

Pani Violetto...

2011-12-05T23:18:00.000+01:00

Przed niespełna godziną dotarła do mnie ta smutna wiadomość: Pani Violetta Villas nie żyje... . Odeszła dzisiaj wieczorem, w swoim domu w Lewinie Kłodzkim.
Śpiewała pięknym, mocnym sopranem koloraturowym o ogromnej cztero-oktawowej skali... .

Jestem kilkunastoletnią panienką, spośród kilkudziesięciu winylowych płyt szukam czegoś do posłuchania... tak na chwilę, przed kolejnym ślęczeniem nad książkami... wybieram płytę, z okładki której zalotnie patrzy młoda dziewczyna z zadartym noskiem i burzą blond loków... . Włączam płytę, za chwilę płynie muzyka i miękki głos śpiewa:
Znów chcecie bawić się mną
Znów chcecie słyszeć mój głos
Wiem że laleczką mnie zwą
Cóż, widać taki mój los...

Pani Violetto, na długo zostanie Pani w mojej pamięci... .

Gorzkie ze słodkich czyli konfitura po angielsku

2011-12-01T15:20:00.001+01:00

Tym razem chyba jednak moja ukochana mama byłaby ze mnie dumna. Ona rzadko kiedy robiła przetwory. Pamiętam tylko Jej słynną dynię w occie. No i oczywiście jesienne grzybki marynowane... . Ale nie przypominam sobie, aby robiła dżemy, konfitury... . A ja - tak. Przedwczoraj nabyłam 10 kg pomarańczy i postanowiłam zrobić z nich konfiturę. Jak postanowiłam - tak uczyniłam. Wyszło 16 słoików półlitrowych... . Ale ten smak niebiański... .
Konfitura pomarańczowa z założenia miała być angielska. Czyli słodko-gorzka. W Anglii mają łatwiej w tej materii, bo taką konfiturę robią ze specjalnych, gorzkich pomarańczy. Ja w naszym pięknym kraju z takowymi się jeszcze nie spotkałam. Pojechałam na giełdę i kupiłam zwykłe (jeśli mogę tak określić pomarańcze). Przewertowałam internet w poszukiwaniu odpowiedniego opisu i nie natrafiłam na taki, jakiego oczekiwałam. Puściłam wodze fantazji... .
Już wieczorem słoik z "resztówką" został otwarty i spróbowaliśmy. Istne małmazyje. Udało mi się osiągnąć smak sweet-bitter. Pomyślałam, że może przepis zachowam dla następnych pokoleń, aby przyszłe żony moich synów przekazywały ten przepis kobietom w następnych pokoleniach... . Ale, że na razie na horyzoncie kandydatek takowych nie widać, przepis podaję poniżej ku uciesze, mam nadzieję, szerszej publiczności:
Tak, jak wcześniej napisałam: 10 kilogramów pomarańczy w miarę możliwości bezpestkowych - takich z dość grubą skórą - obrałam, nie usuwając białego miąższu, pokroiłam w drobną kostkę - i do gara. Te 10 kg zasypałam 3 kg cukru. Tylko. Wszak miały być słodko-gorzkie. Wycisnęłam sok z 6-ciu limonek, z 4-ech otarłam skórkę i wrzuciłam do pomarańczy. Dodałam... odrobinę chilli. Ale dosłownie - odrobinę, tak na koniec noża. I wszystko dusiłam na małym tylko, "pyrkającym ogniu" przez około dwie godziny. Co chwilę zaglądając i mieszając. No, a potem, to szybciutko do wyparzonych uprzednio słoików, mocno zakręcić i postawić "do góry nogami". I poczekać aż wystygnie... . Z tym czekaniem, to było ciężko.... .

Zwykły gnieciulec

2011-11-27T19:53:00.000+01:00

Moja ukochana mama pewnie by mnie wyśmiała, jako że, jak już piekła "coś do kawy", to musiał to być majstersztyk. A piekła rzadko. Ale, jak już upiekła... to palce lizać.
A ja piekę bardzo często, bo moi faceci, a w szczególności moja lepsza połowa nie lubi "gotowców" z cukierni.
No i wczoraj, chyba trochę z nadmiaru wolnego czasu, zakręciłam gnieciulca, który nie był gnieciony, a zakręcony właśnie. Poniosła mnie trochę fantazja. A oto, jak go robiłam:
pięć jaj ubiłam z połową szklanki cukru. Do tego dosypałam dwie szklanki mąki pszennej wymieszanej z dwiema łyżeczkami proszku do pieczenia. W dalszym ciągu miksując dolałam pół szklanki oliwy (oliwa z pestek winogron), dalej 1/5 szklanki kawy (zrobioną z trzech łyżeczek kawy rozpuszczalnej), pół buteleczki aromatu rumowego. Dosypałam nieco mielonego cynamonu. Na koniec dodałam trzy jabłka obrane i pokrojone w drobne płatki uprzednio wymieszane z cynamonem. Po dodaniu jabłek ciasto wymieszałam drewnianą łyżką, delikatnie, aby nie "rozwalić" jabłek. Na koniec dodałam nieco rodzynek.
Ciasto przelałam do formy "babkowej" z "kominem" oczywiście uprzednio wysmarowanej masłem i posypanej bułką tartą. I do piekarnika rozgrzanego do 190 st.C na około godzinę.
Następnym razem, zamiast kawy rozpuszczalnej, spróbuję z kakao.
Już wczoraj wieczorem oczywiście gnieciulec był próbowany, no a dzisiaj do kawy... . I dlatego nie wklejam zdjęcia... .Nie zdążyłam zrobić... .

Ciąża na wycieczce

2011-11-20T13:46:00.000+01:00

Wyjeżdżając na wycieczkę szkolną, a było to na pewno ponad trzydzieści lat temu, nikomu nie przychodziło do głowy, ani szkolnym władzom ani też rodzicom, aby dawać do podpisu opiekunom jakiekolwiek oświadczenia. Ale, czasy się zmieniają... .
Jakiś czas temu wysłuchałam w mediach o pewnym liceum, które wysyłając swoich uczniów na wycieczkę "z nocowaniem", przedstawiają rodzicom do podpisu oświadczenie. W oświadczeniu tym, rodzice zgadzają się, że w razie nieplanowanej ciąży, czy ojcostwa u swoich dzieci, nie będą wyciągać konsekwencji wobec szkoły.
Sprawa, moim zdaniem, jest dosyć kontrowersyjna. Bo, z jednej strony, niby dlaczego szkoła ma odpowiadać za wybryki swoich wychowanków - wszak to nie ona uczy, ani nie wychowuje... . Szkoła uczy. Kształci. Ale na pewno nie nie uczy, jak zapobiegać ciąży... .
A jeśli na wycieczce, jakaś uczennica zajdzie w ciążę w wyniku gwałtu? To szkoła też nie będzie odpowiadać. Że nie dopilnowała uczniów. Bo przecież trudno jest chodzić krok w krok za każdym uczestnikiem wycieczki... .
Przypuszczam, że wycieczki sprzed trzydziestu lat niewiele różniły się od tych teraźniejszych. Zawsze był i jest alkohol w mniejszych lub większych ilościach, papierosy oraz różne inne zakazane używki i seks. Ale wtedy nikt nie wpadł na pomysł zabezpieczania interesów szkoły... . Ech, wcale nie żałuję tego, że już nie jestem taka młoda... .

Taniec z panem J.J.

2011-09-24T12:44:00.001+02:00

Jutro już nie stanę przed dylematem... . W ubiegłą niedzielę, miast oglądać trzeci odcinek trzeciego sezonu miłego sercu memu serialu, skuszona mamieniem młodszego syna wybrałam "Taniec z gwiazdami". Syn argumentował chęć obejrzenia odcinka 13-tej edycji tym, że nastąpiła zmiana wśród prowadzących jak i w szanownym jury. Skusiłam się... .
Nowa współprowadząca Natasza, jak zwykle piękna, powabna. Roztacza urok, dodaje śmiałości gwiazdom, a jak się uśmiechnie... no ja, mimo, że kobieta, po prostu mięknę.
A wśród jury szanownego, Iwona zwana Czarną Mambą i Piotr - jak zwykle profesjonalizm, uśmiech, krytyka, uśmiech, żart, uśmiech, mała złośliwość, uśmiech.
Nowi oceniający pląsy gwiazd - Jola, z uroczym uśmiechem nawet nogom stołowym słodząca i rozdająca "dziesiątki", taka fajna kumpelka z sąsiedztwa.
I dla mnie najbardziej kontrowersyjny - Janusz. Oceniający wszystkich i wszystko, ale nie w tych kategoriach, w jakich powinni i powinno być oceniane. Bardzo cenię pana Janusza za jego profesjonalizm i pracowitość. Co do tego, nie mam żadnych wątpliwości, że jest osobą wybitną. Ale, program "Tańca z gwiazdami" stworzony był po to, aby naszych celebrytów, ku uciesze gawiedzi, profesjonaliści uczyli tańca ocenianego na turniejach, a nie tańca towarzyskiego z elementami teatru, czy może raczej show.
I tu oceny jurorów bardzo się od siebie różniły: Iwona i Piotr oceniali, moim zdaniem, prawidłowo, Jola - słodziła, a Janusz - z uporem oceniał tańczących według swoich kryteriów, wdając się w zupełnie niepotrzebne rozmowy, czy może nawet potyczki słowne z Iwoną. Zrobił się nieprzyjemny magiel. Prowadzący starali się za wszelką cenę sytuację załagodzić. Ale, według mnie, nie bardzo im się to udało.
Jutro znowu niedziela... . I już nie będę miała dylematu, co wybrać w TV. Biegnę nad rozlewisko... .

Manque

2011-08-13T15:48:00.000+02:00

To było w pierwszej klasie szkoły podstawowej. Pamiętam tę niechęć tego kolegi, kiedy nauczycielka, z uporem maniaka, przekładała mu pióro z lewej do prawej ręki. A kiedy się odwracała i odchodziła, pióro z powrotem wędrowało do lewej... .
Dzisiaj, na szczęście, nie zwraca się już takiej uwagi, ani też nie gani osób leworęcznych.
13 sierpnia od 1992 roku, za sprawą członków Klubu Mańkutów z Wielkiej Brytanii, jest obchodzony Międzynarodowy Dzień Leworęcznych.
W zamierzchłych czasach mojej młodości, na osoby leworęczne mówiono mańkut od francuskiego słowa "manque", oznaczającego, między innymi, mankament. Leworęczność była uważana za "inność", z którą trzeba walczyć. Bo to wstyd.... .
Dzisiaj wiadomo, że leworęczność można nabyć genetycznie, może mieć podłoże patologiczne lub kulturowe.
Na pewno leworęczni posiadają inne schematy myślenia, co nie znaczy, że gorsze. U takich osób rozwijają się inne cechy charakteru. A to wszystko dzieje się za sprawą oczywiście mózgu. Osoby leworęczne mają bardziej rozwiniętą prawą półkulę mózgu. A ta odpowiada za myślenie całościowe, syntetyczne. Odpowiada również za orientację przestrzenną. Stąd prawdopodobnie wśród osób leworęcznych jest wielu artystów, malarzy, rzeźbiarzy, architektów.
Wielkimi leworęcznymi byli: Ludiwg van Beethoven, Leonardo da Vinci, Albert Eistein, Napoleon Bonaparte, Winston Churchill. Z czasów nam bliższych: Paul McCartney, Jimmy Hendrix, Bob Dylan, Julia Roberts. A z naszych rodaków: Emilia Krakowska, Andrzej Wajda, Andrzej Mleczko.

Dieta rodem z Japonii

2011-08-11T15:53:00.001+02:00

Chyba już pisałam, że z moją ukochaną mamą odchudzałyśmy się... od zawsze. W zamierzchłych czasach, kiedy byłam nastolatką, nie było w ogóle mowy o dietach, rozpowszechnianych drogą mediów. Czasami, tygodnik "Przekrój", który to czytałyśmy z mamą namiętnie, publikował artykuły na temat zdrowego żywienia wraz z przykładowymi jadłospisami.
Po latach zaczęły pokazywać się nieśmiało pierwsze diety, ale były one bardzo monotonne i nudne. Pamiętam, mama katowała się trzydniową dietą mleczną. W ciągu dnia można było wypić 2 litry mleka. Próbowałam nie raz przejść przez tę dietę, ale najczęściej wieczorem dopadał mnie taki głód i ból głowy, że kapitulowałam.
A później diet przybywało, niektóre z nich stosowałam. Z różnym skutkiem.
Niedawno przeczytałam, że Oprah Winfrey i Victoria Beckham pięknie i młodo czują się i wyglądają dzięki diecie Okinawa.
Bardzo mi się ta dieta spodobała, ze względu na różnorodność produktów, a przede wszystkim - można jeść to, co ja najbardziej lubię.
Skąd nazwa? Nazwę dieta zawdzięcza maleńkiej, japońskiej wyspie Okinawa, na której to żyje najwięcej stulatków. Na 100 tysięcy mieszkańców przypada ich około 40-stu. Po zbadaniu nawyków żywieniowych mieszkańców wyspy, stworzono dietę.
Dieta jest niskokaloryczna, dostarcza do organizmu 1500 - 1900 kcal.
Jeść można nieprzetworzone węglowodany, warzywa, owoce, soję, rośliny strączkowe, morskie ryby, pić czerwone wino i kakao.
Produkty podzielone są w tej diecie na cztery kategorie, pod względem zawartości kalorii:
- bardzo lekkie produkty (herbata, szparagi),
- lekkie (ryby, brązowy ryż),
- średnio ciężkie (chude czerwone mięso, chleb),
- ciężkie (smażone potrawy, desery).
I zasada jest prosta: siedem posiłków, jemy przede wszystkim produkty bardzo lekkie i lekkie, unikamy średnio ciężkich a przed ciężkimi... uciekamy. Zjadamy tyle, aby poczuć sytość w 80 procentach.
Dieta jest "długodystansowa". Nie wiem, jak szybko się chudnie, ale jeśli powoli, to i lepiej, bo zdrowiej.

http://urodaizdrowie.pl/dieta-okinawa-sekret-dlugowiecznosci

Leniwe popołudnie

2011-08-03T19:04:00.000+02:00

Popołudniową godziną zaprosiłam mojego młodszego synka i psa na spacer. Leniwe popołudnie, piękne słońce, bezchmurne niebo, delikatny wiaterek... . Poszliśmy. Mamy naszą stałą trasę, którą często pokonujemy z naszym leciwym już kudłaczem. Czas umilają nam pogawędki. Najczęściej są to rozmowy bardzo prywatne, których to tematów nie będę tu wyłuszczać... .
Spacerując przechodzimy koło różnych sklepów. Mój cel dzisiejszy: "dopaść" słonecznika. Jestem ogromną fanką dłubania tych drobnych ziarenek, nie bacząc na późniejsze działania uboczne polegające na mało estetycznie wyglądających paznokciach.... .
Doszliśmy do pierwszego sklepu ogólnospożywczego, w którym również są warzywa i owoce. Słonecznika nie ma. Ale jest bób. Moja kolejna miłość.... . Cena: 8,90,- za kilogram. No cóż, nie powiem sakramentalnego: "poczekam, jak stanieje...", bo wiem, że już nie stanieje. Wszak to już sierpień i bób raczej ma się na wykończeniu.... . A ten taki piękny, zieloniutki.... .Ale ja przecież szukam słonecznika..... .
Idziemy dalej. Słońce grzeje, zupełnie jakby to było lato..... a właśnie, przecież to lato. Chociaż w tym roku rzeczywiście nas nie rozpieszcza.... .
Drugi i ostatni sklep ogólnospożywczy. Również z warzywami i owocami. Słonecznika oczywiście nie ma. Dlaczego? Nawet nie pytam. Miła właścicielka sklepu jak zwykle mi odpowie: "- Nie dowieźli, mimo, że zamawiałam".
Wdaję się w krótką rozmowę. Taką z gatunku tych narzekających. Dowiaduję się, że ludzie są okropni, bo biorą na kredyt i nie oddają. I nie są to małe pieniądze, a "idące w setki".
Co mam odpowiedzieć? Że dając komuś na tzw. "kreskę", pani właścicielka powinna się liczyć z taką ewentualnością? Głupio. Będąc pewnie w jej sytuacji, też bym zaufała.... .
Kiwam głową ze zrozumieniem i ze współczuciem.
Życzymy sobie miłego, dalszego popołudnia, wychodzimy.
Nasz spacer dobiega końca. Wracamy. Kudłacz teatralnie "pada" w kuchni przy misce z wodą.... .

Imieninowo...

2011-07-26T11:34:00.000+02:00

Wszystkim moim imienniczkom

składam życzenia

wszystkiego co najlepsze

w dniu naszych imienin

Żegnaj Amy...

2011-07-24T16:50:00.010+02:00

Miała 27 lat. Angielska piosenkarka, autorka tekstów. Młoda, niezwykle utalentowana Amy Winehouse odeszła nagle... .

To, że miała problemy ze zdrowiem, ze sobą, wiedzieli wszyscy. Szczególnie widać to było na koncercie w czerwcu tego roku, w Belgradzie. Połowę trasy koncertowej odwołała. Odwołała też koncert w Bydgoszczy.
Była na pewno osobą bardzo, bardzo kontrowersyjną. Niektórzy mówią, że była skandalistką.
Ale na pewno przejdzie do historii muzyki soul jako jej legenda.

Beziki

2011-07-19T17:48:00.001+02:00

Dwa razy pod rząd, w ciągu kilku ostatnich dni, piekłam kruchy placek ze śliwkami.
Zostały białka. Ilekroć otwierałam lodówkę, zerkały smutnym, szklistym, białym okiem na mnie. W latach zamierzchłych pamiętam, robiłam z moją ukochaną mamą ciasteczka bezowe. Zbierałyśmy białka z kilku dni, a później ubijałyśmy. Każda ubijała swoją porcję na dużym półmisku - widelcem. Całe mnóstwo zabawy miałyśmy przy tym. A ile czasu to zabierało... .
Przypomniał mi się smak tych bezików... .
I zrobiłam: 6 białek ubiłam na oczywiście sztywną pianę, dodając do nich około 3/4 szklanki cukru, pod koniec ubijania dodałam jeszcze trochę cynamonu. Uwielbiam cynamon... . Oprócz cudownego smaku i aromatu, dodał oczywiście piękny kolor.
Łyżką nakładałam podłużne kupki, a'la cepeliny, na wyłożoną papierem do pieczenia blachę. I piekłam, a raczej suszyłam ciasteczka przez 50 minut w temperaturze 125 st.C.
Pachnie przecudnie... . Właśnie stygną... .

Przemyślenia do przemyślenia o wstępie do prezydencji

2011-07-01T19:37:00.000+02:00

Nie politykuję, bo się nie znam. I to, co napiszę, proszę nie traktować, jako jakieś zaproszenie do debaty, a tylko... w kategorii "co o tym myślicie".
Jesteśmy w prezydencji UE. I pięknie. Oglądałam wystąpienia wszystkich Ważnych i utkwił mi w pamięci taki oto fakt: Panowie Premierzy, kraju ustępującego - Węgier i nasz Pan Premier - wymieniają się upominkami.
Premier Węgier daje naszemu Premierowi beczułkę węgierskiego wina, ze słowami:
- Abyście mieli czym opić dzisiejsze święto.
Nasz Premier daje szablę. Ze słowami (tu nie zacytuję dosłownie, ale sens mniej-więcej taki): -My dajemy szablę, bo zazwyczaj tradycyjnie dajemy szablę. Wy - wino, I oby nigdy nie było odwrotnie... .
No właśnie... . I kogo chciał Pan Premier obrazić? Czyżby szable węgierskie były gorsze od polskich? A może chciał obrazić naszych, rodzimych winiarzy?
Pewnie nikogo nie chciał obrazić, bo protokół dyplomatyczny tego nie przewiduje... . Ale, wyszło jak wyszło.

Nie tylko bobik

2011-06-28T22:04:00.001+02:00

Są takie dwa drobne warzywa, którymi w okresie wczesno-letnim można mnie kupić. Najpierw pojawia się groszek zielony. Ten pierwszy, z maleńkimi ziarenkami, słodziutki jak miód, z zieloną, jędrną skórką, którą z wielkim upodobaniem oddzielam od błonki i zjadam.... i ten już ciut późniejszy, większy z równie wspaniałymi kuleczkami. Z tego późniejszego wybieram te przedojrzałe, obieram i zamrażam.

Mniej więcej w czasie, kiedy groszek jest całkiem spory, pojawia się, w rozsądnej już cenie, bób... . Uwielbiam ten młody, jasnozielony... .

No i teraz będzie: co kraj, to obyczaj. To tak a'propos tego bobu.

Pewnego razu gościliśmy Włocha (przystojna bestia...). Czas letniej kanikuły, wizyta bardziej "na luzie", krótkie spodenki, dom bardziej letni niż zimowy... . Podaję gotowany bób.

Włoch mnie pyta: co to?

Odpowiadam (szukając w słowniku angielskim): Bób.

Co?

Bób?

Przystojniak nie rozumie. Tłumaczę, że to taka duża, gruba fasola, z której się łuska ziarna... .

Aaaa, tak... . Zrozumiał. Ale, mówi Włoch, u nas się go je na surowo. Do sałatek się go dodaje... .

Na surowo? Jak można bób na surowo? U nas tylko gotowany podaje się. Może inna odmiana?

Gwoli porządku powiem, że bób porządnie myję, zalewam zimną wodą, kiedy zaczyna się gotować, dodaję soli i trochę cukru. Chwilę gotuję. Najbardziej lubię taki al dente. Kiedy jest taki właśnie, wylewam na sito. Na sicie dosalam, zgrabnie (!) przerzucając... . I już. Bez masła, bez koperków, bez niczego.

Zjadamy najczęściej część na gorąco, a drugą część - jak wystygnie.

I właśnie przede mną stoi miseczka z resztką bobu... .

Małe, słone...

2011-06-26T13:12:00.000+02:00

Jeszcze miesiąc temu, trochę się bałam... . Chociaż, rozsądek mówił, że jeśli przestrzega się zasady higieny, to można bez obaw... .
Z przetworów "do słoika" moja kochana mama robiła każdego roku borówki, w niektórych rejonach naszego kraju nazywane brusznicami (o tę nazwę od wieków prowadzę "wojnę" z moją lepszą połową) z jabłkami lub gruszkami i czasami, kiedy ją bardzo długo prosiłam, dynię. Bardzo, bardzo rzadko marynowała ogórki.
A o nich dzisiaj będzie rzecz... .
Uwielbiam ogórki pod każdą postacią. I te długie, z których najczęściej przygotowuję mizerię, ale przede wszystkim te krótkie, zieloniutkie, jędrne, chropowate, te gruntowe. Pod każdą postacią: świeże, marynowane, małosolne lub tzw. konserwowe.
Kiedy w tym roku przyszedł czas na pierwsze gruntowe ogórki, okropna "zaraza" odstraszyła mnie od kupna. "Zaraza" jak to "zaraza", pobyła, postraszyła dzięki mediom, jak zwykle i... poszła w niepamięć. Lekki strach, a raczej obawa, pozostała... .
Ale dwa dni temu, nie wytrzymałam. Kupiłam i "nastawiłam" na małosolne.
I nie ma możliwości, żeby wyszły "kapciowate" lub choćby miękkie. Moje są zawsze twarde, jędrne - słowem: niebo w gębie... .
Dwa kilo małych, zielonych, świeżych ogórków umyłam bardzo dokładnie pod bieżącą wodą. Moje ogórki małosolne robię bardzo prosto, bez specjalnych dodatków:
Na jeden kilogram ogórków potrzebuję jedną sporą wiązkę "starego" kopru (lub, jeśli jeszcze go nie ma - dwie wiązki młodego) oraz co najmniej 1 główkę czosnku polskiego, tego fioletowego.
W szklanym słoju (lub glinianym garnku, albo po prostu, w garnku ze stali nierdzewnej) układam na dnie trochę kopru i kawałek korzenia chrzanu. Na to układam rzeczone ogórki. Pomiędzy ogórki wkładam obrane ząbki czosnku. I następną warstwę kopru... . Ważne, aby na górze, ogórki były przykryte koprem.
Zalewam letnią, przegotowaną wodą z solą w proporcji: 1 łyżka stołowa soli na 1 litr wody.
Na wierzchy kładę talerzyk, lub małą przykrywkę, obciążam "czymś" i odstawiam... .
Ciężko... . Zapach ogórków roznosi się najpierw po całej kuchni, potem dalej... .
Wytrzymujemy do dnia następnego. Ale już wczesnym popołudniem słyszę nieśmiałe pytanie jednego z domowników:
- Jak myślisz, te ogórki to już?...
- Nie wiem, chyba trzeba spróbować... .
No i... po ogórkach. :-)

Słowo o paznokciach

2011-06-09T13:52:00.000+02:00

Zarówno obie moje babcie jak i moja mama nauczyły mnie, że nie tylko głowa, ale i dłoń jest wizytówką kobiety. Od najmłodszych lat wpajały nawyk dbania o ręce. Począwszy od manicure'u poprzez pielęgnację dłoni, a skończywszy na zabezpieczaniu ich przed nadmiernym wysuszeniem i zniszczeniem.
Mama miała piękne dłonie. Bardzo proporcjonalne do swojej budowy ciała. Szczupłe nadgarstki, wąskie śródręcza i długie, piękne palce. Paznokcie miała niestety bardzo kruche i łamliwe (co odziedziczyłam po Niej), dlatego nigdy nie nosiła długich paznokci. Ale i tak wyglądały cudownie.
Poznając ludzi mam taki nawyk: patrzę na dłonie. Podobno z ich kształtu i z kształtu paznokci można wiele wyczytać na temat charakteru ich posiadacza. Ja jednak koncentruję się na tym, czy są zadbane. Bo, dla mnie nie ma nic gorszego, jak niezadbane paznokcie.
Kształty paznokci można podzielić na cztery grupy:
paznokcie o wydłużonej płytce,
paznokcie prostokątne,
paznokcie trójkątne i
paznokcie o małej płytce.
Na pewno każda dbająca o siebie kobieta marzy o tym, aby mieć ręce idealne. Albo przynajmniej zbliżone do ideału. Nadając paznokciom odpowiedni kształt, możemy optycznie je wydłużyć, wyszczuplić.
I tak paznokcie o wydłużonej płytce powinnyśmy piłować w kształcie owalnym, przy paznokciach prostokątnych boki powinny być zaokrąglone, te paznokcie nie powinny być zbyt długie, a lakiery winny być jasne. Paznokciom trójkątnym należy nadać kształt owalny, a jedynie paznokcie o małej płytce mogą być dłuższe.
Jeśli mamy dłonie kwadratowe, paznokcie powinny być opiłowane w kształcie zaokrąglonym, aby złagodzić kształt ręki, to samo tyczy się palców kościstych. Przy czym przy palcach kościstych możemy paznokcie opiłować na kształt kwadratowy.
Pulchne, krótkie palce najlepiej będą wyglądały z paznokciami opiłowanymi w kształcie podłużnym, migdałowym.
Właścicielki dużych, masywnych palców mogą sobie pozwolić na długie paznokcie.
Jeśli jednak mamy paznokcie łamliwe, kruche, lub z innych powodów musimy mieć paznokcie krótkie - wtedy najlepiej jest je opiłowywać na okrągło.
Przy takich paznokciach możemy sobie pozwolić na całkowitą dowolność barw.
A skoro już mowa o kolorach, to w tym sezonie dominują kolory pastelowe, również kwiatowe i słodkie, cukierkowe. Oprócz całej gamy pasteli modne są na paznokciach kolory ziemi i kamienia, choć dla mnie te kolory sprawiają wrażenie brudu... . Ale, to tylko moje odczucia.
Natomiast z tych wszystkich barw króluje tego lata niepodzielnie błękit.

Finał prawie jak chciałam - X Factor

2011-06-06T13:28:00.000+02:00

Pierwszy raz zdarzyło mi się, że wyczekiwałam wieczoru niedzielnego, jak nigdy. I to w dodatku nie jakiegoś mojego wydarzenia, a programu telewizyjnego. Do tej pory spore emocje wzbudzał we mnie "Mam talent", ale to pewnie dlatego, że zawsze widziałam co najmniej jednego członka mojej rodziny z wygraną... .
Ale, w końcu wczoraj, doczekałam się. Emocje były wielkie. Tak bardzo chciałam, żeby wygrał normalny człowiek... . W dodatku taki, któremu nie przewróci się w głowie czyli woda sodowa mu nie uderzy do całkiem przystojnej łepetyny.
Albo też młodość żeńska żeby wygrała, chociaż... ten kudłaty... byłoby lepiej... .
I wygrał. Gienek Loska. W pięknym stylu, z tym swoim lekkim, kpiącym uśmieszkiem, jakby mówił: "A na ch.... mi to wszystko! Ten cały wasz blask, splendor, oklaski, tylko muzyka jest ważna i ja to wiem, bo ja robię dobrą muzykę... ".
Trzecie miejsce zajęła przeurocza Ada Szulc. Pięknie śpiewała, pięknie wyglądała.
No, a drugie - wiadomo kto... . Ptak malowany - Szpak. Michał. I jak Kuba powiedział, Polskę podzielił na tych, którzy go uwielbiają i tych, którzy go nienawidzą. A mnie on jest kompletnie obojętny, ale lepiej się czuję, jak go nie oglądam i nie słucham. "Ha, ha, ha" (śmiech - cytat - tak się śmieje ten Szpak).
Co tu dużo mówić: Gienek, chłopak z sąsiedztwa (oj, chciałabym mieć takiego sąsiada), jest the best.

Nie kijem go, to pałką... czyli i tak będziecie jeść kapustę

2011-05-31T13:53:00.000+02:00

Tytuł może wydawać się dziwnym, ale już spieszę z wytłumaczeniem.
Nowalijek czas przyszedł, a prym wśród nich wiedzie młoda kapusta. Starsza część mojej rodziny (czyli moja lepsza połowa i ja) bardzo lubimy ja gotowaną, z odrobiną masła i całą masą kopru. Młodsze towarzystwo (czyli synowie) za kapustą gotowaną nie przepadają. Trochę są już za duzi, abym stała nad jednym czy drugim, jak kat nad dobrą duszą i zmuszała: zjedz jeszcze za mamusię, za tatusia... a jak wszyscy członkowie rodziny tudzież "wszyscy krewni królika" zostaną wykorzystani do niecnego czynu, abym przywoływała z pamięci pieski, kotki i kanarki.
Tak więc leżała przede mną piękna, dorodna, świeża główka kapusty. I pytanie: co zrobić, żeby panowie młodsi ją zjedli. Tę skarbnicę witamin C, B1, B2, B6, jak również magnezu, potasu, sodu, wapnia, żelaza, jodu, karotenów, kwasu foliowego, szczawiowego i pantotenowego. Dodam, że kapusta pochodzi z rejonu Morze Śródziemnego, a do Polski dotarła przed wiekami i... została.
Ugotować, nie ugotować? Nie ugotować.
Zrobiłam sałatkę surówkę z młodej kapusty:
Kapustę porządnie umyłam, poszatkowałam. Dla "koloru", starłam na dużych oczkach kilka młodych marchewek. Sos vinegrette (mój trochę zmieniony przepis): oliwa (ja preferuję oliwę z pestek winogron, bo nie pachnie, jeśli komuś nie przeszkadza zapach, można użyć virgin oil), ocet (winny lub jabłkowy lub acetto balsamico), przyprawa "czosnek staropolski" (uwaga - jest z solą), sól, pieprz, musztarda.
Wszystko delikatnie, acz stanowczo wymieszałam.
Surówkę podałam od razu, żeby nie "oklapnęła".
I zwyciężyłam. Zjedli. I smakowało im.

Na żywo po półfinale... X Factor...

2011-05-29T22:07:00.000+02:00

Za dawnych czasów, tylko mogliśmy sobie pooglądać wyniki różnych konkursów, dotyczących śpiewania, tańczenia. Rodzime były festiwale w Kołobrzegu, Zielonej Górze, Opolu i Sopocie. Teraz telewizja funduje nam wielkie emocje w śpiewaniu, tańczeniu i... nie tylko.
Dzisiaj, przed chwilą skończył się półfinał "X Factor". X Factor to taki wykonawca, który jest inny od wszystkich, zachwyci wszystkich nie dość, że wykonawstwem, to jeszcze swoją siłą i w ogóle... wszystkim.
W półfinale znaleźli się: pani Małgorzata Stankiewicz, Ada Szulc, Gienek Loska i Michał Szpak.
Każdy z uczestników zaśpiewał po dwie piosenki. Do finału przeszła Ada i Gienek. Małgosia i Michał musieli zaśpiewać jeszcze raz. Małgosia zaśpiewała "Co mi Panie dasz" Bajmu. Moim zdaniem, wykonała tę piosenkę fantastycznie.
Michał Szpak zaśpiewał "Wspomnienie" Czesława Niemena.
Mam swoje lata, swoje wspomnienia, wyobrażenia. Ten dzieciak po prostu nie potrafi śpiewać takich piosenek. To był blamaż.
Niestety, pan Czesław Mozil orzekł inaczej... . Pani Małgorzata nie dostała się do finału.
Niektórzy faworyzują dziwaków, bez głosu, bez wyglądu... bo jaki wygląd ma "ten" Szpak... .

"Durnababa" jedno słowo

2011-05-25T23:34:00.007+02:00

Prawie dwa lata temu zalogowałam się na pewnej stronie. Po dwóch miesiącach mojej aktywności na tejże, zaproponowano mi pewną funkcję. Wiadomym było, że to funkcja "bez profitów", raczej taka społeczna. Idiotka - przyjęłam. Piastowałam, poświęcałam się bez reszty. Również soboty i niedziele. Bo wiedziałam, że właśnie w czasie weekendów mogę mieć najwięcej do roboty. I tak się działo... . Kontaktu z redakcją strony nie miałam żadnego. Ot, po prostu: ja pisałam, oni... nie odpowiadali. Więc piastowałam dalej. W międzyczasie osoby, które w tym samym czasie zostały niejako powołane na te same stanowiska, przestały funkcjonować, ja - stałam na stanowisku, jak żołnierz. Aż w końcu, po półtora roku, przestało mi się podobać. Bo dlaczego ja... ? Rzucałam wszystko, bo ja... . Bo to mój obowiązek... . Bo powinnam... . No i napisałam, do "prawie-równego" sobie, tyle, że on prawdopodobnie za pieniądze, a ja nie: że moja funkcja już nie jest dla mnie tak interesująca, bo utrudniony jest kontakt z redakcją, bo nie mam motywacji... .
Wczoraj udzielałam porady, na tymże forum i zauważyłam, ze... jestem pozbawiona moich dotychczasowych funkcji... .Zupełnie przez przypadek. Ani słowa wytłumaczenia ze strony "prawie-równego", ani ze strony szanownej redakcji. Ot, po prostu. Murzyn zrobił swoje (przez prawie dwa lata), murzyn może odejść.

Po finale

2011-05-15T13:49:00.001+02:00

Wczoraj odbył się finał Eurovision Song Contest w Duesseldorfie. Zaprezentowało się 38 przedstawicieli krajów wyłonionych drogą głosowania podczas dwóch półfinałów oraz pięciu przedstawicieli krajów założycielskich, którzy znaleźli się w finale bez eliminacji (z racji tego właśnie, że ich kraje są załozycielami konkursu).
I tak Hiszpanię reprezentowała fantastyczna Lucia Perez - przyznam się, że zachwyciła mnie i ona i jej piosenka - byłam przekonana, że będzie przebojem lata 2011. Francję reprezentował operowy głos śpiewający po korsykańsku. Włochy, to jednym słowem: jazz, świetny wokal i trąbka. Wielka Brytania - coś a'la Star Trek, moim zdaniem kompletny niewypał, aż w końcu Niemcy - Lena po raz drugi, ale nie tak świetnie jak w zeszłym roku.
Niestety, nie wygrała Dania, moja i mojej rodziny faworytka.
Wygrał duet, Ell i Nikki, stworzony specjalnie na ten występ z Azerbejdżanu, romantyczną piosenką "Running Scared".
No i znowu potwierdza się przysłowie de gustibus non est disputandum.

Drugi półfinał

2011-05-13T19:52:00.005+02:00

Nie jest dla mnie rzeczą zrozumiałą, dlaczego po raz kolejny, nasza rodzima telewizja nie transmituje drugiego półfinału konkursu Piosenki Eurowizji. Dziwnym trafem mamy możliwość oglądania zawsze tej, w której bierze udział nasz reprezentant. A przecież w końcu mamy prawo głosować na innych niż polskich muzyków.
Jutrzejszy finał zapowiada się bardzo ciekawie. Moim zdaniem... .
W drugim półfinale do finału zakwalifikowała się dziesiątka wykonawców. Bośnia i Hercegowina pokazała Dino w podskokach "Love in Rewind". Austria zaprezentowała romantyczną małą czarną w szpilkach, otoczoną niebieskim dymem. Ukrainę reprezentowała uskrzydlona anielica. Mołdawski zespół wystąpił w wysokich, czarnych czapach, a dookoła wykonawców krążyła panienka na jednokołowym rowerze (nie mam pojęcia jak się taki wehikuł nazywa). Szwecja pokazała solistę w czerwonej marynarce, Słowenia - mroczną dziewczynę z chórkiem w piosence "No One". Rumunia wystawiła zespół Hotel FM z ulizanym wokalistą i białym fortepianem w tle. Estonia pokazała wirującą różową sukienkę na blokowisku w piosence "Rockefeller Street". Dania - band A Friend in London w czarnych koszulach, zaśpiewali przepiękną, melodyjną piosenkę "New Tomorrow". I w końcu Irlandia - czerwono-czarne techno pod tytułem "Lipstick".
Jak wspomniałam wyżej - jutro finał.
A na razie zapraszam do posłuchania mojej faworytki: Duński zespół A Friend in London w piosence "New Tomorrow".

Piosenek konkurs czas zacząć

2011-05-11T14:17:00.000+02:00

Każdego roku obiecuję sobie, że już nigdy więcej. Nie będę oglądała, coraz niższego poziomu, lub w najlepszym wypadku - takiego samego, słabego, Eurovision Song Contest. Ale, kiedy przychodzi co do czego, to jednak ciągle mam nadzieję, że może tym razem będzie lepiej.
I tym razem nie było. Przede wszystkim dlatego, że znowu reprezentantka naszego kraju "odpadła".
Wczoraj, w Duesseldorfie, odbył sie pierwszy półfinał konkursu. Z numerem pierwszym wystąpiła śliczna Magdalena, nasza reprezentantka. Ale, oprócz urody, trzeba było zaśpiewać... .
Tegoroczny konkurs odbywa się pod hasłem "poczuj bicie serca". I takowych nie zabrakło. Ze wzruszenia, ze zdziwienia, rzadziej z uznania.
Wykonawców było wielu: śpiewała stara baba z kokiem na głowie, "laska" z doczepionym ogonem, również na głowie, był zespół w białych butkach, magiczna blondyneczka w burgundowej sukience, goguś z baletem męskim, potargana kobitka w dymach, była blond modelka z pajacem w cylindrze, był "band" w kamizelkach blue, wyli przebierańcy z transparentami, był romantyczny fortepian we mgle. Tańczyli panowie breakdance po grecku, grali mocny rock z czarnym dymem i cyrkówką w klatce, śpiewała węgierska Celine i gruzińska Evanescence. I było "Da Da Dam" gitarowe, były lata 60-te i była ona i on w obawie o miłość.
Wytypowałam sobie szóstkę takich, którzy "wpadli mi w ucho": to Turcja, Szwajcaria, Gruzja, Azerbejdżan i Grecja.
W rezultacie głosami widzów i telewidzów, wybrano dziesiątkę z prezentującej się dziewiętnastki. I tak w finale znajdą się reprezentanci takich krajów jak: Serbia, Litwa, Grecja, Azerbejdżan, Gruzja, Szwajcaria, Węgry, Finlandia, Rosja, Islandia. No i oczywiście pięć państw-założycieli przechodzą niejako "z automatu", że przypomnę: Hiszpania, Francja, Włochy, Wielka Brytania oraz Niemcy.
A Polaków ani widu, ani, co gorsza, słychu.
Posłuchajcie tych, którzy mi się podobali, ale się do finału nie dostali.

Książka przeczytana (cz.VI)

2011-05-06T23:18:00.000+02:00

Znów wracam do Tadeusza Dołęgi Mostowicza. Tym razem przeczytałam "Złotą Maskę" i kontynuację pierwszej jej części "Wysokie Progi". Oczywiście akcja ma miejsce w mojej ukochanej Warszawie. Okres międzywojenny. Oczywiście rzecz o wyemancypowanej kobiecie.
Jest tęsknota za "innym" życiem, jest ucieczka z domu. Magda, córka rzeźnika, mającego jatkę na Powiślu marzy o lepszym życiu. Jest teatr, są "girlsy", pierwsza miłość. Ale jest też i "książę z bajki", mezalians i... jego skutki.
I właściwie, czytając tę powieść, czuję się jak dobry scenarzysta. Wszystko z góry przewiduję, wiem, co będzie dalej. Nuda? Nie. Język, jakim książki są napisane, sposób narracji, daleko odbiega od literatury współczesnej. Choć, niestety, fabuła iście z "harlequina".

Święta, Święta...

2011-04-24T00:38:00.000+02:00

Już po północy... . W niektórych miejscach Polski już po mszy rezurekcyjnej, w innych częściach - msza będzie rano i szóstej... . I znowu przychodzą wspomnienia... .
W Wielką Sobotę, wczesnym popołudniem, jechałam z Tatą i z Mamą do "naszego" kościoła poświęcić święconkę. Mały koszyczek z jajkami, piętką chleba, kawałkiem kiełbasy, solą i pieprzem, wszystko przystrojone gałązkami bukszpanu. Zawsze jakiś mały kurczaczek się zawieruszył... .
Ja, wielki łakomczuch, wygłodzony po Wielkim Piątki i Wielkiej Sobocie, ledwo wsiedliśmy do samochodu, zaczynałam jęczeć: Taka jestem głodna, nie wytrzymam chodzenia po innych kościołach, osłabnę... . Mama litowała się nade mną i pozwalała mi zjeść piętkę chleba i kawałek poświęconej kiełbasy. Ten smak czuję do dzisiaj... .
Jechaliśmy do "innych" kościołów na Groby Pańskie. Kościół Wizytek na Krakowskim Przedmieściu, kościół Św. Aleksandra na Placu Trzech Krzyży.... .
I powrót do domu. Od tego momentu, kiedy święconka była już poświęcona, można było (w końcu) jeść. Mama przygotowywała kolację. I chociaż to była KOLACJA, to jednak bez szynki i bez "pieczystych".
I dzisiaj, w Wielką Sobotę, na komodzie stoi poświęcona święconka. Nie zabrakło w niej ani jajek, ani chleba, zamiast kiełbasy - kawałek (piętka) szynki. Są też czekoladowe jajeczka, sól zmieszana z pieprzem, a wszystko, jak przed laty, przystrojone gałązkami bukszpanu. I była kolacja. Nie było mowy, aby nie spróbować choć po kawałeczku pieczonego schabu i boczku. Szynka jeszcze wciąż wisi na oknie i czeka na jutrzejsze śniadanie wielkanocne.
I jak każdego roku, przychodzą wspomnienia... .

O magii liczb i końcu, którego nie będzie

2011-04-01T15:06:00.001+02:00

Liczby ponoć są kluczem do ludzkiego losu. Wiadomo też, że od samych naszych urodzin bardzo wiele zależy, kim będziemy, co osiągniemy, jak potoczy się nasze życie. Bo liczba dnia urodzin jest "wyrocznią".
Numerologia, czyli przypisywanie specjalnego znaczenia cyfrom i liczbom, wróżenie z liczb znane jest od dawien dawna.
W ubiegłym roku mnóstwo par stanęło na ślubnym kobiercu 10 października (10.10.2010), podobnie jak i 7 lipca 2007 (7.7.07), mając nadzieję na szczęście bez granic i świetlaną przyszłość.
W tym roku przed nami jeszcze jeszcze dwie takie daty:
1 listopada i 11 listopada (1.11.11. i 11.11.11). I nasuwa mi się pytanie, czy wiele będzie par biorących ślub w tych dniach? Pierwszy listopada absolutnie nie kojarzy mi się z radością i weselem. Wręcz przeciwnie. A jedenasty? Nasze święto narodowe... . Może nie łączmy spraw wielkich, ważnych dla całego narodu z naszymi prywatnymi... . Zresztą, sam listopad nie jest chyba najlepszym miesiącem do zaślubin. Smutny, przypominający wciąż nam o nieuchronnym przyjściu zimy, o nastaniu coraz krótszych dni i o tym, że jeszcze bardzo daleko do wiosny. Poza tym, sama nazwa "listopad" nie zawiera w swojej nazwie magicznej litery "r", a to, może nie najlepiej wróżyć młodej parze.
Poza tym, po co wstępować w związki, skoro koniec bliski... . No właśnie. Majowie, indiańskie plemię, posługujące się językami z rodziny maja, a słynące z oryginalnego systemu zapisywania liczb, wynalazcy "zera", stwierdzili, że 21 grudnia 2012 roku będzie ostatnim dniem w ich kalendarzu.
Niektórzy już zaczęli się do tego dnia przygotowywać. Skoro mamy żyć tak krótko, to chociaż przeżyjmy intensywnie. I "hulaj dusza bez kontusza". Po co martwić się "na zapas", kiedy tego "później" nie będzie... .
Chyba jednak lepiej hamować w górnym locie, bo okazuje się, że interpretacja, czy też błędne założenia podczas odczytywania kalendarza przez naukowców spowodowały, że koniec świata przesunął się o jakieś, około sto lat.
Tak więc mamy czas na naprawianie świata, naprawianie błędów i na następne ważne daty, choć w przyszłym roku będzie o takie trudno.

Pani Irena

2011-03-03T17:05:00.000+01:00

...a gdy w końcu przyjdzie taka chwila że
święty Piotr do siebie już zaprosi mnie
to do nieba też tanecznym pójdę krokiem
jeszcze piękny szpagat zrobię pod obłokiem...
Tak śpiewała (a jak tańczyła!) w filmie "Hallo Szpicbródka czyli ostatni występ kasiarzy" Irena Kwiatkowska.
Pani Ireno, czy poszła Tam Pani tanecznym krokiem?
Dzisiaj nad ranem odeszła od nas. Pozostanie na pewno długo w mojej pamięci, wszak była aktorką wybitną. Była gwiazdą teatru, filmu i kabaretu.
Uwielbiałam tę najsłynniejszą "kobietę pracującą, która żadnej pracy się nie boi".
I tak, jak Włosi do opery chodzą na swoich ulubionych śpiewaków operowych, tak ja filmy z Jej udziałem oglądałam dla Niej.

O kotach

2011-02-17T17:45:00.000+01:00

Dzień 17 lutego jest Światowym Dniem Kota. W Polsce obchodzony jest od 2006 roku, a ustanowił to święto u nas redaktor naczelny miesięcznika "Kot".
Kot udomowiony został juz około 6 tysięcy lat temu. Za zadanie miał tępić domowe gryzonie.
W starożytnym Egipcie czczony był jako święte zwierzę egipskiej bogini miłości i płodności Bastet (przedstawiana zresztą często jako kot lub jako kobieta z głową kota).
U nas, kocie święto ma przede wszystkim za zadanie pochylić się nad czworonogami i zadbać o ich los.
Wszystkim kotom, kiciusiom, kiciom, kocicom i kocurom życzę wspaniałego życia i smacznych, tłustych myszy.

O bakaliach słów kilka

2011-01-24T13:19:00.000+01:00

W okresie późno jesiennym i zimowym, oraz bardzo wczesną wiosną, na stole w moim kochanym, panieńskim domu, jako przegryzki królowały owoce suszone. W niewielkich ilościach, zastępowały niedostępne w tym czasie świeże owoce.
I dzisiaj, w zaprzyjaźnionym zieleniaku oprócz dobrze przechowywanych rodzimych jabłek - pustki.
Dlatego dzisiaj rzecz będzie o bakaliach. Do nich zaliczamy: rodzynki, migdały, orzechy (głównie włoskie i laskowe), suszone śliwki, morele, figi i daktyle.
Rodzynki, najpopularniejsze z owoców suszonych, polecane są szczególnie dla pań. Nie dopuszczają bowiem do wypłukiwania się wapnia z kości. A oprócz tego, poprawiają pracę serca i wzmacniają koncentrację.
Migdały, bogate w witaminę E, nienasycone kwasy tłuszczowe, wapń, magnez i potas. Skutecznie obniżają poziom cholesterolu, pomagają zwalczać stres, wspomagają pracę serca.
Orzechy - zawierają witaminę E chroniąc tym samym przed złym cholesterolem (szczególnie orzechy włoskie i pistacje).
Śliwki suszone - ulubiony środek naszych babć przeciwko zaparciom. Zawierają beta-karoten, witaminy B, C i E, żelazo, fosfor, wapń, magnez. Śliwki polecane są dla osób z niedokrwistością.
Morele suszone, bogate w żelazo, pomagają w dietach odchudzających szybko i skutecznie gubić kilogramy. Potas zawarty w morelach reguluje ciśnienie krwi.
Figi suszone, dzięki dużej zawartości błonnika, likwidują zaparcia. Poza tym odtruwają i odkwaszają organizm, wzmacniają serce i naczynia wieńcowe. Gotowane w mleku doskonałe są w uśmierzaniu bólu gardła oraz w przeziębieniach.
I w końcu daktyle - źródło witamin B i E, wapnia, żelaza, fosforu i karotenu.
A poza tym, bakalie są słodkie, chrupiące i pyszne.

Keksik

2011-01-20T15:21:00.001+01:00

Nie na każdą niedzielę mojej kochanej mamie chciało się coś "zakręcić" na słodko. Wtedy po kościele jechaliśmy prosto do kawiarni, a raczej cukierni, na rogu, w Hotelu Europejskim (piszę "na rogu", aby nie pomylić z kawiarnią "Europejska" zwaną "Rozbitkami" vis a vis Hotelu Grand). Tam, na szybko przy wysokich stołach, siedząc na stołkach barowych, moi kochani rodzice wypijali kawę, ja, obowiązkowo, soczek (nie sok, a soczek właśnie) pomarańczowy. Ale, nie ta kawa ani nie ten soczek były celem wyprawy, a keks. Najlepszy keks w całej Warszawie. Nigdzie indziej nie było równie wspaniałego.
Czasy się zmieniły, trochę za daleko mam do cukierni. Zresztą, nie wiem, czy jeszcze istnieje, czy pieką tam ten sam keks...?
A, że potrzeba matką wynalazków - wczoraj upiekłam keksik. Taką namiastkę rzeczonego keksa.
5 jajek ubijam ze szklanką cukru. Dodaję po kolei: 2 szklanki mąki wymieszane z dwiema łyżeczkami proszku do pieczenia, rozpuszczoną i ostudzoną kostkę masła, dwie duże łyżki jogurtu naturalnego (lub nawet jeden cały pojemnik małego jogurtu), 2 całe opakowania mieszanki bakalii kandyzowanych, jedną małą paczkę rodzynek, odrobinę aromatu rumowego.
Przy czym całość mieszam mikserem do czasu, kiedy wsypuję bakalie i rodzynki. Wtedy już mieszam ostrożnie drewnianą łyżką.
Całość wylewam do podłużnej formy "keksówki" posmarowanej masłem i posypanej bułką tartą i wsadzam do rozgrzanego na 190 st.C pieca na 50 minut.
Zdjęcia nie dodam, bo nie mam już czemu robić takowego. Zjedzone. Mniam.

Mule przed wiosną

2011-01-12T13:19:00.003+01:00

Od trzech dni temperatura na dworze jest delikatnie dodatnia. Śnieg się topi, słońce bardzo nieśmiało uśmiecha się i zapowiada, że niedługo, to ono będzie bardziej... .
Już zapragnęłam więcej tego słońca i więcej ciepła i zamarzyły mi się klimaty śródziemnomorskie. A jeśli już tamte tereny, to i kuchnia. I frutti di mare.
Pamiętam, lata temu, będąc z moją rodziną na wakacjach, w gronie znajomych "warzyliśmy" mule, po czym zjadaliśmy je z wielkim smakiem. Pozostały po gotowaniu sód, co po niektórzy, z wielkim ukontentowaniem, wypijali do dna.
Od tamtego czasu minęły lata świetlne, ale czasami moja lepsza połowa takie cudowności "wyprawia".
Mule, czyli po polsku omułki, to małże występujące w wodach przybrzeżnych.
Podczas kupna należy zwrócić uwagę, aby muszle były szczelnie zamknięte. Nie wolno ich przechowywać w wodzie, bo muszle się pootwierają.
Przygotowanie: zagotować rosół instant w ilości takiej, aby po wrzuceniu, muszle były całkowicie przykryte. Do rosołu dodać główkę czosnku obranego i pokrojonego, 4 - 5 cebul pokrojonych w piórka. Gdy cebula będzie miękka, wlać białe, wytrawne wino w ilości rosołu. Zagotować. Wrzucić do wrzątku muszle. Gotować kilka minut, aż się otworzą. Wyjmować łyżką cedzakową.
Do spożycia nadają się tylko te muszle, które się otworzyły.
Jemy je rękoma. Jedna połówka muszli służy nam jako łyżeczka do podważania miąższu. Popijamy schłodzonym, białym, wytrawnym... .

Na wagę, czy masz odwagę?

2011-01-06T13:08:00.000+01:00

Minęły święta, w tradycji naszej rodzimej, czas wielkiego obżarstwa, minął sylwester, często zasiadany przy stole uginającym się od jadła i suto zakrapiany. Przyszedł czas na rozrachunek z kaloriami. Nierzadko wchodzimy na wagę i... przerażenie osiąga apogeum.
Jeszcze grubo przed świętami trochę popsuło mi się zdrowie. Nie czas tu ani miejsce nad rozwodzeniem się, co się zepsuło i dlaczego, faktem jest, że wybrałam się do lekarza. Niestety. Kazał zrobić badania. Zrobiłam. No i się zaczęło... . Trochę się wystraszyłam i zmieniłam, acz radykalnie, pewne niezdrowe nawyki żywieniowe, na bardziej zdrowe. I tak powstała "dieta pani H".
Tu muszę koniecznie nadmienić że odchudzałam się zawsze, z różnym skutkiem,. Stosowałam skutecznie lub mniej skutecznie (to częściej) różne diety. Tak więc miałam wielkie pole do popisu. "Zmiksowałam" kilka diet i zastosowałam. I w ciągu 4 tygodni udało mi sie "zrzucić" 5 kg!
No i przyszły święta. Te barszczyki, rybki, szyneczki, schabiki, pierożki, makowce, kutie, kluski z makiem... . Wszystko z umiarem, ale według moich zasad "mojej diety". Po świętach weszłam na wagę. Ani drgnęła! Ani do przyodu, ani do tyłu (to oczywiste).
Wczoraj poszłam do zaprzyjaźnionych fryzjerek. Ot, poprawić trochę urodę. Na polepszenie wizerunku i... nastroju. Kiedy weszłam, zdjęłam okrycie wierzchnie, dziewczyny chórem zakrzyknęły: "Ale pani schudła!:.
Nie ma nic piękniejszego ponad to, gdy obce baby widzą i podziwiają zmagania z łakomstwem. A łakomczuchem zawsze byłam, jestem i pewnie pozostanę. I wielkim dla mnie wyrzeczeniem jest "moja dieta".

Sylwester, smok i bąbelki

2010-12-30T14:42:00.001+01:00

Każdego roku szli na zabawę sylwestrową. Najczęściej był to bal w jednej z warszawskich restauracji. Kiedy już byli trochę starsi, spotykali się w gronie przyjaciół i znajomych, a zabawa trwała do białego rana. Moi kochani rodzice noc sylwestrową spędzoną w domu uważali za... straconą.
Jutro sylwester. O północy będziemy składać sobie życzenia z nadzieją na ich spełnienie. I niby noc, jak każda inna, a jednak... .
A wszystko zaczęło się od Sybilli, według której koniec świata miał nastąpić w roku tysięcznym.
Działo się to za czasów panowania papieża Sylwestra II.
To smok Lewiatan, śpiący w podziemiach Watykanu, miał się zbudzić w nocy z 999 roku na 1000-ny rok i ogłosić światu tę straszną nowinę.
Przepowiednia się nie spełniła, a szczęśliwi ludzie radowali się, bawili i świętowali.
Te prawdziwe zabawy na koniec roku są organizowane zaledwie od końca XIX wieku.
A data 1-ego stycznia, to w starożytnym Rzymie była ważnym wydarzeniem. Bowiem od II w.p.n.e. w tym dniu władzę obejmowali nowi konsulowie. Był to też powód do świętowania... .
Szampan na powitanie nowego roku pojawił się dopiero w pierwszej połowie ubiegłego roku.
A kiedy już szampan będzie w kieliszkach, warto popatrzeć na bąbelki. Jak się unoszą... . Jeśli równo, do góry - nadchodzący rok będzie obfity w zdrowie i szczęście rodzinne. Jeśli będą się poruszać chaotycznie, a bąbelki będą duże - dobra wróżba dla samotnych: zmiany w sferze uczuciowej. Dla osób w stałych związkach to zacieśnienie więzi partnerskich.
Jak widać - nie ma złych wróżb z szampana.
Do siego Roku!

Na Boże Narodzenie i Nowy Rok

2010-12-23T16:32:00.000+01:00

Wszystkim moim stałym Bywalcom,

Tym, którzy zaglądają tu często,

również Tym, którzy wpadają tu od czasu do czasu,

oraz Tym, którzy otwierają mojego bloga przez zupełny przypadek,

życzę Błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia

miłości, pokoju i spokoju,

a w Nowym 2011 Roku,

zdrowia, zdrowia, zdrowia,

słońca w sercach i na niebie,

nadziei i spełnienia,

oraz wielu wspaniałych chwil.

"Wróbelek"

2010-12-19T13:38:00.000+01:00

Była malutka. Miała tylko 147 centymetrów wzrostu. Jej głos, jakże charakterystyczny, o cudownej barwie z lekką chrypką znają niemal wszyscy. Dzisiaj mija 95-ta rocznica Jej urodzin.
Edith Giovanna Gassion urodziła się 19 grudnia 1915 roku w Paryżu. Od najmłodszych lat zarabiała śpiewając na ulicy. Tam dostrzegł ją pan Leplee i zaproponował pracę w swoim kabarecie. Występowała pod pseudonimem La Mome Piaf czyli "Wróbelek". Stąd wziął się pseudonim artystyczny Edith Piaf.
Śpiewała głównie romantyczne piosenki. Jej Non, jene regrette rien, czy Padam... Padam albo La Vie en Rose słychać na całym świecie do dziś.
Jej życiowym mottem było: Niczego nie żałuję. I tak żyła.
Zmarła po ciężkiej chorobie w 1963 roku w Grasse.

Smak nalewki

2010-12-15T17:06:00.001+01:00

Jeden raz w roku, na imieniny mojego kochanego taty (mamy imieniny "wypadały" podczas wakacji - nie obchodziła ich hucznie, bo goście najczęściej byli na urlopach), mama robiła nalewkę, można rzec, ekspresową. Kilka dni przed świętowaniem, wódkę zalewała syropem pomarańczowym (wtedy dostępnym tylko w Pewexach). Odstawiała w zaciemnione miejsce, dwa razy dziennie delikatnie wstrząsając butelką. Jaka była proporcja syropu do wódki? Nie mam pojęcia. Ale wydaje mi się, że to było tak "na oko" wlewane.
Nalewki znane są już od czasów Hipokratesa. Wszak Hipokras to mieszanka wina, miodu i przyraw.
W nalewkach bardziej liczy się smak niż procenty. Dlatego jest ulubionym napojem pań. Wspaniale pasują do babskich pogaduszek, pite małymi łyczkami. Muszą być koniecznie aromatyczne, aby można było się nimi delektować.
Oprócz walorów smakowych mają również działanie lecznicze, o czym przekonano się w czasach Henryka Walezego.
Nalewki można ogólnie podzielić na owocowe, ziołowe, korzenne i miodowe.
Najwyższa pora na przygotowanie szybkiej (ale nie tak szybkiej, jak mojej ukochanej mamy) nalewki pomarańczowej. Przepis przez lata był przeze mnie udoskonalany, smak osiągnęłam pożądany, a czynię tę nalewkę tak:
Do dużego słoja wrzucam dwa kilogramy obranych pomarańczy (również wypestkowanych), pokrojonych w małe kawałki. Zasypuję szklanką cukru, szczelnie zamykam i odstawiam w ciepłe, ale ciemne miejsce na jeden dzień.
Od czasu do czasu delikatnie mieszam (drewnianą łyżką).
Następnego dnia wlewam pół szklanki syropu pomarańczowego. Mieszam, zakręcam, odstawiam znowu na jeden dzień.
Kolejnego dnia wlewam półtora litra dobrej wódki (jeśli to ma być wersja "męska" - to litr spirytusu i pół litra wódki) i odstawiam na 5 dni. Dwa, trzy razy dziennie delikatnie wstrząsam.
Cały proces trwa tydzień. Po tym czasie nalewkę rozlewam do butelek przez lejek i bardzo gęste sitko. Nalewkę podaję w karafce, serwując w małych kieliszkach.
Gdyby ją teraz "nastawić", to na Święta - jak znalazł.

Sto lat...?

2010-12-11T17:03:00.001+01:00

Dokładnie rok temu "popełniłam" pierwszy wpis na tym blogu. Nie wiem, czy jest tradycją obchodzenie urodzin bloga, jeśli nie, to jestem pierwsza.
Rok temu rozpoczęłam moją przygodę z blogiem, wyjaśniając czytelnikom kurzych bazgrołków dlaczego to są kurze bazgrołki i co ma do tego gallus gallus domesticus.

Nie wiem, czego mogłabym życzyć sobie? Blogowi? Stu lat? Chyba nie. Trochę za długo. Ale na pewno mogę sobie życzyć wielu wiernych czytelników i aby każdy znalazł tu coś dla siebie oraz wielu wrażeń z lektury.
A po cichutku sobie dzisiaj śpiewam: "Sto lat, sto lat, niech żyje...".

Przytul mnie Morfeuszu

2010-12-10T15:18:00.001+01:00

Spojrzałam na zegarek. Była trzecia nad ranem (albo, jak kto woli: w nocy). Dom pogrążony we śnie. Słyszę miarowy oddech domowników, nie wyłączając przeokrutnego chrapania psa. Przewracam się z boku na bok. Mnóstwo myśli kłębi się w głowie. Nie, nie zasnę. Znowu to samo, jak każdej nocy. Staram się nie myśleć, ale jak można nie myśleć? Zaraz, a jak nazywał się ten aktor, który partnerował Audrey Hepburn w "Rzymskich wakacjach"? Gary Cooper? Nie. A może Cary Grant? No skąd! Patrzę na zegarek: wpół do czwartej. Zwariuję. Muszę sobie przypomnieć. Przecież grał główną rolę w "Zabić drozda"... . W myślach przelatuję alfabetycznie wszystkich aktorów... . Nie zasnę, póki sobie nie przypomnę. Za dziesięć czwarta... Gregory Peck! Natręctwo myśli? Zasypiam... .
Zaburzenia snu, a szczególnie kłopoty z zasypianiem to zmora bardzo wielu osób. Cierpią na tę dolegliwość szczególnie kobiety w moim wieku, czyli mniej więcej "półwieczne". To "wspaniały dodatek" do naszego stanu. Co robić, aby złagodzić objawy? Na pewno nie faszerować się chemią.
Przede wszystkim - zadbać o sypialnie. Kolory ścian powinny być w spokojnej, ciepłej tonacji. Łóżko - wygodne. Pomieszczenie - dobrze wywietrzone. Zimą zaopatrzmy sypialnie w nawilżacz powietrza.
Ostatni posiłek zjadamy co najmniej trzy godziny przed pójściem spać. I powinien to być posiłek lekkostrawny.
Wieczorem bierzemy relaksującą kąpiel z olejkami eterycznymi.
A przed spaniem możemy zafundować sobie herbatkę z melisy. Na zaburzenia snu pomocny są również kwiat czarnego bzu, ziele wiesiołka, czerwona koniczyna.
Dobranoc... .

Buźka na mrozie

2010-12-03T14:04:00.000+01:00

Przyszły pierwsze mrozy i chyba tak szybko nas nie opuszczą. Przywdziewamy ciepłe okrycia, buty, czapki, rękawiczki, a twarzy - zostaje naga. Ubierzmy ją... .
O pielęgnacji twarzy zimą pisałam już rok temu, ale przypomnieniom nigdy dość.
W okresie zimowym gruczoły łojowe, które wytwarzają sebum, są osłabione. Dlatego skóra twarzy szybciej i łatwiej wysusza się.
Do tego zimowe promienie słoneczne, niska temperatura, mroźny wiatr i śnieg dodatkowo ją wysuszają.
Dlatego zimą szczególnie należy dbać o twarz.
Przede wszystkim, jeśli twarz myjemy wodą to pamiętamy, aby woda była naprawdę dobra, lub mineralna albo też przegotowana. Twarzy nie myjemy mydłem, ale tylko środkami do tego przeznaczonymi (kostki, pianki, żele itd).
Przed wyjściem z domu koniecznie nakładamy na twarz krem ochronny, a na usta balsam ochronny.
Słowo o kremie ochronnym: powinien zawierać przede wszystkim filtry przeciwsłoneczne UVA i UVB. W jego składzie powinny się znaleźć składniki odżywcze i mikroelementy, składniki zapobiegające utratę wody (np. lipidy), składniki witaminowe (witamina A, czyli tzw. retinol i witamina C), składniki wzmacniające ( np. rutin) oraz składniki natłuszczające (np. masło Shea czyli inaczej zwane masło Karite, przeznaczone również dla alergików).
Wychodząc na mroźne, zimowe powietrze wybieramy kremy tłuste lub półtłuste. I pamiętamy, aby po powrocie do domu natychmiast ten krem zmyć, a nałożyć na twarz krem nawilżający.
A wieczorem możemy nałożyć na twarz domowej roboty maseczkę, która nawilży i wygładzi skórę twarzy. Żółtka jaj mieszamy z sokiem z cytryny i kładziemy na 10 minut na oczyszczoną twarz, lub płatki owsiane wymieszane ze słodką śmietanką. Obie maseczki są tak samo skuteczne i proste w przygotowaniu.

Tradycja wianka adwentowego

2010-11-28T13:15:00.001+01:00

W pierwszą niedzielę adwentu, roku pańskiego 1839, pewien ewangelicki pastor i nauczyciel, dyrektor przytułku dla sierot, z ogromną troską myślał co zrobić, aby biednym podopieczny stworzyć choć po części rodzinną, przedświąteczną atmosferę. Tego dnia, razem ze swoimi wychowankami, ksiądz Hinrich Wichern, bo o nim mowa, zapalił pierwszą świecę adwentową na drewnianym, dużym kole. Natychmiast wytworzył się nastrój skłaniający do modlitwy.
Na kole były również 24 mniejsze świece, które kolejno zapalali podopieczni księdza. I tak - do Wigilii.
Z czasem koło przystrojono gałązkami jodły. Z czasem również, ksiądz Wichern zmniejszył liczbę świec na wianku adwentowym do czterech.
Tradycja szybko została przyjęta w ewangelickich rodzinach, szczególnie na północy Niemiec. W latach dwudziestych ubiegłego wieku, zwyczaj ten przyjął się również wśród katolików. W Polsce znany jest od 1925 roku.
Zapalenie pierwszej świecy oznacza czuwanie w gotowości na przyjście Chrystusa. W drugą niedzielę, zapalona świeca symbolizuje naszą wiarę. Trzecia odnosi się do radości króla Dawida, celebrującego przymierze z Bogiem. Ostatnia zapalona świeca symbolizuje nauczanie proroków głoszących przyjście Mesjasza.
W Wigilię, palące się wszystkie świece symbolizują bliskość nadejścia Jezusa. To światło świec, to po prostu nasza nadzieja.
Dzisiaj, w pierwszą niedzielę adwentu, zapalamy pierwszą świecę na wianku adwentowym. A mnie, koło serca robi się tak miło, ciepło, na myśl o zbliżających się Świętach Bożego Narodzenia.
za: Wikipedia

Na głupotę - zapalenie gardła

2010-11-22T20:54:00.000+01:00

W domu nie było nikogo. Ja, akurat ze świeżo umytą głową. I pies, że akurat teraz to on musi. Błagalne spojrzenie (zupełnie jak słynny wzrok Kota w Butach ze Shreka) i moja decyzja. Wychodzę. No, co mam zrobić? A nie było to wcale lato, tylko wtorek czy środa ubiegłego tygodnia... .
Nie wiem, jak to nazwać: "bohaterstwo" powiązane z bezdenną głupotą.
Rezultat: od czwartku leżę w łóżku z temperaturą i przeokrutnym bólem gardła. Migdał spuchł jak bania, mam kłopoty z przełknięciem zwykłej herbaty, nie mówiąc o czymkolwiek innym (to akurat nie problem, nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło - może chociaż z kilogram stracę?).
Do lekarza ani mi się śni jechać, no chyba, że będzie już baaardzo źle. Póki co, kuruję się domowymi sposobami.
I przypomina mi się moja ukochana mama, która broniła całą naszą rodzinę przed antybiotykami. Ja też kontynuuję tę "tradycję".
Przede wszystkim - ciepłe łóżko. Szyja zasłonięta. Tabletki na ból gardła - niestety obowiązkowe. Jest ich całe mnóstwo - nie będę w tym miejscu robić reklamy jednej, mojej od lat ulubionej marce.
Herbata czarna (choć na codzień takowej nie piję) z cytryną i z miodem. Popijam cały dzień.
Oczywiście niezawodny, wspaniały, pachnący rosół. Ciepły, ale nie gorący - bo podrażnię i tak bolący migdał.
Co godzinę płuczę gardło ciepłym naparem z rumianku, szałwii i kilku listków świeżej mięty. Oooo, co za ulga.
Całe mnóstwo cytrusów i jabłek.
A jeśli ktoś bardzo lubi - to polecam syrop z cebuli.
Ja już bardziej preferuję maleńką kanapeczkę z białej bułki z masłem i wyciśniętym na to ząbkiem czosnku. Tak, dla odkażenia całego organizmu. Oczywiście czosnek w tym samym czasie je cała rodzina.
No i leżę w łóżku, czytam obowiązkowo dobrą książkę i daję się rozpieszczać. I mimo, że dobrze mi się dzieje, nie westchnę: "chwilo trwaj".

Dzień żaka

2010-11-17T13:09:00.000+01:00

W 1939 roku w Pradze, studenci protestowali przeciwko wkroczeniu sił faszystowskich do Czechosłowacji. To były krwawe manifestacje. Zostały stłumione. Ponad tysiąc studentów trafiło do obozów koncentracyjnych.
Dwa lata później, International Students Council w Londynie, oficjalnie ustanowił dzień 17 listopada Międzynarodowym Dniem Studenta. Dzisiaj ponad 60 państw obchodzi to święto. A w trzech krajach: w Grecji, Czechach i Słowacji ten dzień jest dniem wolnym od zajęć.
W Rosji, dzień studenta obchodzony jest 25 stycznia. To dzień, w którym szczególnie kościół prawosławny czci świętą męczennicę Tatianę. To ona jest patronką studentów.

Wszystkim studentom, a szczególnie temu jednemu (wybaczcie proszę tę dygresję - serce matki) życzę wytrwałości w dążeniu do celu i cierpliwości na trudnej drodze naukowej.

Ciasto jogurtowe po mojemu

2010-11-08T16:56:00.000+01:00

Ile czasu można piec to samo? Ostatnio wciąż był piernik "na tapecie". W sobotnie popołudnie przeglądnęłam moje przepisy, które to spisuję od wielu, wielu lat. I doznałam niemalże olśnienia: tak! Ciasto jogurtowe.
Moja ukochana mama nigdy, ale to przenigdy nie piekła ciast, do których dodaje się proszek do pieczenia. Ciasto musiało być drożdżowe.
Mnie, wstyd się przyznać, drożdże, ich zapach, przyprawiają o "instynkt wymiotny". Chociaż, produkt finalny, nie powiem, nie powiem... zjem z przyjemnością.
Ciasto jogurtowe (a może placek, czy też babka), najlepiej smakuje dnia następnego. O czym się dzisiaj, podając do południowej kawy, przekonałam.
Przepis:
4 jajka ucieram ze szklanką cukru i jednym małym opakowaniem cukru wanilinowego. Aż będzie prawie biała masa. Dodaję pół kostki rozpuszczonego i przestudzonego masła. W dalszym ciągu ucieram. Teraz wlewam jogurt naturalny - prawie cały duży pojemnik (ok. 250 ml). Znowu mieszam (wciąż mikserem). Dodaję kilka kropli esencji waniliowej (w zastępstwie może być migdałowa). Mieszam. W końcu powoli dosypuję 2 szklanki mąki wymieszane z dwiema łyżeczkami proszku do pieczenia. Tę masę przelewam do wysmarowanej masłem i wysypanej bułką tartą (dla obrzydliwych: mąką) podłużnej foremki.
I do piekarnika rozgrzanego do 190 st., na 45 minut. Po tym czasie, patyczek powinien być suchy. U mnie - był.
Zostawiam do wystygnięcia. Z trudem... .
A kiedy jest już zupełnie zimny, wyciągnięty z foremki, resztki, które zostały, zawijam w folię. Następnego dnia jest naprawdę lepszy... .

Zaduszki

2010-11-02T13:33:00.000+01:00

Nie było takiej możliwości, żeby nie pojechać na oba cmentarze. I to koniecznie pierwszego listopada. Moja ukochana mama budziła nas o siódmej rano. Śniadanie już było naszykowane. Wyjątkowo do picia dla mnie - kakao. Gorące. Rodzice, jak zwykle pili herbatę z cytryną. A tak na marginesie - nie wiem skąd mama brała w tych okropnych czasach te cytryny... .
Po śniadaniu już nie było czasu na kawę, taką świąteczną, "zasiadaną" wspólnie w salonie.
Za chwilę we troje siedzieliśmy w samochodzie. Rozpoczynała się jazda na cmentarze. Długi czas jeździliśmy tylko na Bródnowski. Później jeszcze na Północny. Koniecznie jednego dnia. Żeby nikt nie poczuł się opuszczony, zapomniany.
Korki były już wtedy. Odwieczne kłopoty ze znalezieniem parkingu dla samochodu.
Pamiętam donice z chryzantemami, znicze... .
- A zapałki wziąłeś? - pytała mama.
- Tak, tak, mam. - odpowiadał tata.
Później jeździłam już tylko sama z mamą... .
Teraz, nie mam takiej możliwości, w tym dniu, pojechać na groby rodziców, dziadków. W Dzień Wszystkich Świętych i w Dzień Zaduszny razem z moimi najbliższymi wspominamy tych, którzy odeszli. Przywołujemy ich obraz, zatarty przez czas. I znowu wraca ta myśl, że już nigdy nie będzie tak, jak kiedyś... .

Książka przeczytana (cz.V)

2010-10-23T16:22:00.000+02:00

Brak dostępu do internetu czasami bardzo jest potrzebny... .
Ja mam wtedy więcej, dużo więcej czasu na sprawy "inne". Nie piszę wtedy tak dużo, nie doradzam, a... czytam.
Tadeusz Dołęga Mostowicz urodził sie w 1898 roku w Okuniewie. Jego ojciec był prawnikiem, matka zajmowała się wychowywaniem jego i jeszcze dwójki dzieci.
Dołęga Mostowicz studiował na Uniwersytecie w Kijowie. Wojna naruszyła porządek panujący w rodzinie.
Swoją karierę Dołęga Mostowicz rozpoczynał jako zecer w pewnej redakcji, później był gońcem, w końcu dziennikarzem. Aż w końcu stał się pisarzem. W dodatku bardzo popularnym.
Napisał kilkanaście powieści.
Kobiety go uwielbiały. I uwielbiały go czytać. Bo Dołęga Mostowicz pisał głównie o kobietach silnych, wyzwolonych.
Chociaż... nie zawsze.
Przeczytałam jego mniej znaną powieść zatytułowaną Świat pani Malinowskiej.
I przyznam się, że czytałam tę książkę "na raty". Główna postać, pani Bogna, jaki piszą recenzenci: "wytworna kobieta", ulokowała swoje uczucia, jak to w życiu bywa, nie w tym mężczyźnie, w którym powinna. Nazywany przez nią Ew był wprawdzie bardzo przystojnym, ale cynicznym i wyrachowanym, pozbawionym skrupułów młodym człowiekiem. Bogna, w imię miłości wybacza mu wszystko. I niechybnie kroczy drogą zmierzającą do zguby i zatracenia.
Książka na pewno warta jest przeczytania.
Tadeusz Dołęga Mostowicz nigdy się nie ożenił. Zginął we wrześniu 1939 roku w przededniu swoich zaręczyn.
Słynny jest jego aforyzm: Są trzy rzeczy wieczne: wieczne pióro, wieczna miłość i wieczna ondulacja. Najtrwalsze z tego wszystkiego jest wieczne pióro.

Uczta

2010-10-06T20:33:00.000+02:00

Złożona niemocą prawie grypową, trzeci dzień w łóżku polegując, mając w sypialni cudowny wynalazek, jakim jest telewizor oddaję się bez reszty uczcie duchowej. Codziennie, w dwóch sesjach, śledzę zmagania pianistów w pierwszym etapie XVI Konkursu Chopinowskiego, który, jak zwykle odbywa się w Warszawie. Ale, nie jak zwykle, a chyba po raz pierwszy transmitowany jest przez naszą rodzimą TV.
Ach, co za uczta duchowa! Jakie emocje!
Bez końca mogę słuchać mojej ukochane Etiudy C-dur op.10 nr 1.
Wiem, że nigdy jej nie zagram. Brak mi talentu, techniki i wszystkiego, czego potrzeba, aby ją zagrać. Ale słuchać jej mogę bez końca. Na moje szczęście, wielu pianistów wybrało właśnie ją do zaprezentowania swoich umiejętności wirtuozowskich.
Jutro ostatni dzień przesłuchań pierwszego etapu. Jeden dzień przerwy i zaczyna sie prawdziwa walka.
Mam swoich faworytów. Jest wśród nich jeden Rosjanin i jeden Japończyk.
I oczywiście trzymam kciuki za naszą reprezentację - siedmioro wspaniałych pianistów.

Anioł Stróż

2010-10-02T14:33:00.001+02:00

Obrazek z wizerunkiem Anioła Stróża towarzyszył mi od dzieciństwa. Obok ryngrafu z Matką Boską, nad moim łóżkiem wisiał obrazek z Aniołem Stróżem.
Chyba pierwszą modlitwą, jaką mnie nauczyła moja kochana mama, była modlitwa, zaczynająca się od słów: Aniele Boży, stróżu mój, ty zawsze przy mnie stój... .
I teraz, codziennie modlę się do mojego Anioła Stróża, prosząc o opiekę i o wyproszenie łask u Boga.
Bo przecież Anioł Stróż jest istotą duchową, pośredniczącą między nami i Bogiem.
Aniołom oddawano cześć już w liturgii starochrześcijańskiej. Święto w kalendarzu na dzień 2 października jednak wyznaczył ostatecznie Leon XIII.
Wspomnijmy dzisiaj naszych Aniołów Stróżów, wszak dzisiaj przypada Ich święto.

Rzecz o mleku

2010-09-26T13:49:00.000+02:00

Codziennie rano, przede wszystkim czesała się przed lustrem, zakładała szlafrok i pewnym krokiem szła do drzwi wejściowych. Mama wiedziała, że za drzwiami, koło wycieraczki (przez warszawiaków nazywanej również słomianką), stoi litrowa, szklana butelka mleka, ze złotym lub srebrnym kapselkiem (w zależności od tego, czy chude czy tłuste było mleko). Dzień w moim rodzinnym domu rozpoczynał się mlekiem i również takim kończył. Wieczorem, każdego dnia, tata przynosił mi do łóżka kubek gorącego mleka do wypicia, z nieustannym sloganem:
- Szklanka mleka dla ucznia.
Mleko uwielbiałam i uwielbiam do dzisiaj. Moim synom, "starym koniom", kiedy mają swoje problemy i nie mogą zasnąć, zalecam szklankę gorącego mleka przed snem. Pomaga jak najlepszy balsam.
A jednak dietetycy biją na alarm: mleko przeznaczone jest tylko dla małych dzieci. Jest niezdrowe, to wręcz trucizna... .
Jeden litr mleka zawiera 12 g wapnia. To dzienna porcja dla dorosłego człowieka. Ten wapń jest przyswajany w powiązaniu z kazeiną i laktozą. Mleka zawiera też wysokowartościowe białka i tłuszcze. Białko zawarte w mleku jest lepiej przyswajane niż białko roślinne. Ponadto mleko zawiera witaminę A, B2, D, E i K oraz całą listę związków mineralnych.
Ale - jeszcze słowo o wspomnianej przeze mnie wyżej laktozie:
Dietetycy odradzają picie mleka twierdząc, że osoby dorosłe wykazują nietolerancję laktozy. Takie osoby powinny pić nie mleko, a jego przetwory (czyli kefir, jogurt).
Badania wykazują, że 30 procent Polaków nie toleruje laktozy. A reszta?
To nietrawienie tego cukru, spowodowane jest albo indywidualną dietą w dzieciństwie, albo ukształtowanymi przez wieki nawykami żywieniowymi (jak na przykład Chińczycy).
Żaden żyjący ssak podobno, oprócz człowieka, nie pije mleka jako dorosły osobnik... .Mój pies pije mleko codziennie, dwa razy dziennie, ma jedenaście lat, jest zdrowy, ma piękną sierść, a w oczach ma radość życia... .
Pić czy nie pić - parafrazując Shakespeare'a - oto jest pytanie.

Już jesień...

2010-09-23T13:33:00.000+02:00

Jesień
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria

Gąszcz złotoblady
jak zeschły wieniec dębowy,
jak stos listów pełnych miłości i zdrady,
o których już nie ma mowy. -
Obręcze gałęzi płowych
wiążą się w koszyk złoty -
Tam sarny wstają z klęczek, tu szeleszczą sowy
i wiewiórki wyskakują jak z groty.
Orzechy potrójne zwisają jak z półek,
słońce jak driada przemyka się schylone,
a fauny wabią w tę i w tę stronę,
naśladując głosy kukułek.
Na niespodzianej i okrągłej łące
stanęła sama jesion w amazonce czarnej,
w woalce bladej -
i wsparta na klaczy swej złotogniadej,
oczami zranionej sarny
patrzy na liście lecące - - -
Zdejmuje złoty trykom, patrzy na zegarek
wstrząsa obcięte włosy, malowane henną,
i zaciska powieki fiołkowe i stare
i płacze rosą jesienną.

Nowe doświadczenie

2010-09-15T19:31:00.000+02:00

Chyba ze dwa, czy trzy lata temu, na szyi, pokazała się maleńka brodawka. Ot, taka zwykła, jakich każdy ma "od metra". Tworzą się podczas obcierania skóry o... skórę. Kiedyś miałam taką w zgięciu łokcia, zniknęła, teraz pojawiła się na szyi.
Chyba podczas snu musiałam zadrapać się paznokciem. Dość, że zaczęło boleć przy każdym poruszeniu. I zaczęło czerwienić się. Moi faceci kategorycznie zażądali, abym poszła do dermatologa.
Poszłam. Najpierw moja pani dermatolog mnie nie poznała. Zwyczajnie. Diametralnie zmieniłam fryzurę i kolor włosów, od czasu, kiedy widziałyśmy się po raz ostatni. A, że zmieniłam wygląd na bardziej korzystny, od momentu, kiedy sobie mnie pani doktor przypomniała, jakby przestała być miłą. Normalne. Tylko nasze prawdziwe przyjaciółki przecież cieszą się, gdy zmieniamy swój image na młodszy... .
Gdy wyłuszczyłam, w czym rzecz, podeszła, obejrzała i stwierdziła: "A, to zaraz to obetniemy".
Wszystkie pchły na mnie wyzdychały... . Jak to: "obetniemy"? Czy ta młoda, piękna i doświadczona pani doktor, do której mam zaufanie, weźmie ot tak, jakiś majcher i: ciach?
Przez chwilę chciałam uciec. Ale - dokąd?
Pani doktor wyszła z gabinetu zostawiając drzwi szeroko otwarte. Usłyszałam: elektrokoagulacja.
To nie dość, że majcher, to jeszcze pod prądem? O, nie. Na to nie pozwolę... .
- Zapraszam panią - usłyszałam.
Uciekać nie wypadało... .
Więcej było przygotowań do tego mini-zabiegu niż całego działania. W końcu, jak kot Dżinks, mogłam stwierdzić: "czuję zapach palonej sierści"...
Tu mogę stwierdzić z pełną odpowiedzialnością: człowiek uczy się całe życie. Wiem, że elektrokoagulacja może nie jest największą pieszczotą, jaką można sobie wyobrazić, ale na pewno można ją przeżyć. No, a teraz, z plastrem na szyi wyglądam, jakbym miała spotkanie z wampirem. Ale, to szczegół.

Niekompetencja

2010-09-13T17:55:00.000+02:00

Niekompetencja pewnego operatora, który zaopatruje mnie w internet i nie tylko, osiągnęła szczyt. A my, domownicy, którzy z usług tego operatora korzystamy (lub próbujemy korzystać), straciliśmy cierpliwość... . Od blisko miesiąca mam "pływający" internet, za który płacę tyle samo, gdybym miała "nie pływający". Czyli stały. Problem jest w tym, że operator nie ma swoich, stałych monterów tudzież innych "fachmanów", ale to fachowcy z różnych firm. Mniejszych i większych, lepszych i gorszych. I tak co tydzień przychodzi inny pan, z innej firmy, twierdząc, że tamci, co byli to idioci. I na tym stwierdzeniu się kończy. Mądry pan chodzi po domu, kręci głową i mówi, że on nic tu nie zrobi, bo potrzebny jest jeszcze jeden. Ale, we dwóch, to oni ho, ho, ho! I wypisuje jakąś makulaturę, zabiera się i... za tydzień przychodzi inny pan.
Dzisiaj moja lepsza połowa, po raz kolejny zatelefonował do operatora. I powiedział, bardzo zresztą grzecznie, co o tym myśli. Obiecali się odezwać. Jednak zamiast prób naprawienia błędu, zatelefonowała jakaś pani z propozycją przeprowadzenia "wywiadu" czy też raczej ankiety. Nie trudno się domyśleć, że na wszystkie zadawane pytania, moja lepsza połowa odpowiedział: "nie".
A operator jak milczał, tak milczy... .
Nie mniej jednak baaardzo się cieszę, że mogłam się z Wami podzielić moją myślą. Cóż, widać, człowiek nie tylko do dobrego szybko się przyzwyczaja.

Wspominam...

2010-09-09T20:26:00.001+02:00

Zawsze telefonowała do mnie koło południa. Albo zaraz po. Nigdy wcześniej. Włączyłam mój telefon komórkowy. Dostałam wiadomość, że telefonowała tuż po dziesiątej rano. Wiedziałam, że się stało... .
Ojciec mojej Przyjaciółki był moim "drugim Tatą". Był wspaniałym, prawym człowiekiem. I mimo, że przecież i Jego trzy kobiety: żona, córka i wnuczka i ja, taka "przyszywana córka" wiedziałyśmy, że to niechybnie nastąpi, nastąpiło... za wcześnie.
I tak, kiedy odchodzi nagle - nie nagle bliska osoba, to to odejście nigdy nie jest w porę. Bo przecież chcieliśmy, żeby ta osoba była, żeby jeszcze z nami pojechała do... , żeby jeszcze raz poszła w jakieś szczególne, zapamiętane miejsce, żeby jeszcze raz powiedziała..., żeby nakrzyczała, bo... , żeby spojrzała, żeby zrobiła jeszcze jeden, ostatni raz ten gest... .
I już wiadomo, że nie pojedzie, nie pójdzie, nie spojrzy, nie powie... .

Prezent

2010-09-04T22:32:00.002+02:00

Czekałam kiedyś na przesyłkę. To był prezent od mojej lepszej połowy. Razem wybraliśmy, skonsultowaliśmy "za" i "przeciw". Ale, problem był z tym, że owo "coś" dużo ważyło. A transport miał być - przez całą Polskę. No więc kurier. Obdzwoniłam, ceny - jak na kuriera przystało - wysokie.
Otóż zastanowiła mnie oferta jednego, z rodzimych naszych kurierów: do pięćdziesięciu kilogramów - przyjmują paczki do transportu, bez problemu. Powyżej pięćdziesięciu - nie ma takiej możliwości... . Dopiero... od stu kilogramów - towar przewożony jest na palecie.
Polska to jest bardzo dziwny kraj... . I mimo, że już żyję na tym świecie ponad pół wieku, jestem wciąż zaskakiwana różnymi absurdami. Polska, to jest naprawdę bardzo dziwny kraj... .

Książka przeczytana (cz.IV)

2010-08-26T15:39:00.000+02:00

Katarzyna Grochola, której jestem rówieśniczką, urodziła się w Krotoszynie. Jest pisarką i dziennikarką. Książka, o której chcę napisać, a którą przeczytałam jednym tchem, jest Jej dziewiątą powieścią po: Przegryźć dżdżownicę, Nidy w życiu, Serce na temblaku, Ja wam pokażę, Osobowość ćmy, A nie mówiłam, Trzepot skrzydeł i Kryształowy anioł.
Napisała również 3 zbiory opowiadań, 2 wywiady-rzeki z psychoterapeutą Andrzejem Wiśniewskim, kilka sztuk teatralnych i telewizyjnych.
Każde zdanie, o którym piszę, miało miejsce. Każda osoba, o której piszę, istniała naprawdę. Każda moja miłość, była prawdziwa. To cytat z Jej książki Zielone drzwi.
To książka biograficzna, napisana ręką, moim zdaniem, mistrzyni słowa pisanego. Wspaniała opowieść o dziewczynie, takiej ot tu, z sąsiedztwa. O beztroskim dzieciństwie, szczęśliwych latach szkolnych, o dorastaniu i w końcu o dorosłości. O trudnych chwilach w życiu, o trudnych decyzjach, miłości i o życiu.
Pani Katarzyno, czekam na następne Pani powieści.

Do wód...

2010-08-16T12:41:00.000+02:00

Zarówno w moim rodzinnym, jak i moich dziadków domu, na poczesnym miejscu w kuchni stały butelki z wodami Zubera czy Jana. Dziadziuś, babcia, moja mama (tata takich "rzeczy" nie pił) raczyli się tymi "trunkami" niemal codziennie, w odpowiednich porach dnia, odpowiednich temperaturach wody i oczywiście odpowiednich ilościach.
Woda mineralna to naturalna woda wzbogacona w znacznym stopniu solami mineralnymi w postaci jonów, przy czym stężenie musi wynosić co najmniej 1 gram na litr.
Istnieje podział wód ze względu na ich mineralizację, lub na skład chemiczny.
Odmianą wód mineralnych są wody lecznicze. Zawartość minerałów decyduje, w jakich schorzeniach dana woda ma nam pomóc.
W Polsce lecznicze właściwości uzdrowisk znane były już w średniowieczu, lecz prawdziwy ich rozwój nastąpił na przełomie XVIII i XIX wieku.
Uzdrowiskami nazywamy miejscowości posiadające oprócz sprzyjających lecznictwu warunków klimatycznych i środowiskowych również zasoby naturalne, czyli między innymi wody mineralne.
W naszych, rodzimych uzdrowiskach znajdziemy wody chlorkowo-sodowe, wodorowęglonowe, siarczkowo-siarkowodorowe, radoczynne i termalne.
A kuracja pitna zwana krenoterapią jest ważnym działem balneoterapii. Wymaga ona systematyczności, ale stosowana prawidłowo, wywiera dobre działanie miejscowe i ogólne. Szczególnie uzupełnia niedobory mikro- i makroelementów.
Do wód Panie i Panowie!

Beta karoten i marchewka

2010-08-07T12:57:00.002+02:00

Lato w pełni. Połowa wakacji minęła. I cześć z nas już jest po urlopie. Inni dopiero się wybierają, a jeszcze inni urlopu w tym roku nie planują. A pokazać się na ulicy trzeba, w pracy trzeba, wśród znajomych również. I nikt nie chce wyglądać jak dziecko młynarza (z szacunkiem pełnym dla młynarzy).
Można wybrać kremy opalające, balsamy brązujące, solaria.. . Już pisałam o tym. I mimo, że lato już osiągnęło swoje apogeum, że czasami wydaje się, że słońce już tak nie grzeje jak dwa tygodnie temu, a noce są dużo chłodniejsze, to jeszcze warto powalczyć o ciut opalenizny na skórze.
Najprościej zaopatrzyć się w kapsułki z beta karotenem. Zażywając je regularnie, codziennie, po pewnym czasie zauważymy, że nasza skóra przybiera kolor brązowo-pomarańczowy.
Poniżej - kompendium wiedzy w pigułce - co powinniśmy wiedzieć o beta karotenie:
Beta karoten to związek wyjściowy (czyli prekursor) witaminy A, który gromadzi się w naskórku. Zgromadzony, nadaje skórze kolor opalenizny - brązowo-pomarańczowy odcień.
Ale, beta karoten, przede wszystkim, chroni nas przed wolnymi rodnikami. Tu należy pamiętać, że ilość wolnych rodników wzrasta w naszym organizmie, pod wpływem działania promieni UV.
Beta karoten ma również zbawienny wpływ na narząd wzroku jak również na układ immunologiczny.
Ale, zamiast łykać tabletki, lepiej jeść warzywa żółte i pomarańczowe: marchew, pomidory, paprykę, dynię, morele, brzoskwinie, nektaryny, melon, śliwki i wiśnie. Beta karoten znajdziemy również w zielonych warzywach liściastych: sałacie, brokułach, kalafiorze, szpinaku, cykorii, kapuście włoskiej, jarmużu, groszku zielonym, szparagach, liściach buraka i rzepie.
Jeszcze tylko dodam, że beta karoten (tak jak i witamina A) jest rozpuszczalny tylko w tłuszczach. Wystarczy dodać trochę masła, oliwy lub... tłustego, żółtego sera.

Wspomnienie

2010-07-31T16:09:00.000+02:00

W ostatnich dnia odeszły dwie niezapomniane gwiazdy polskiej muzyki rozrywkowej.
Trzy dni temu, we środę, odeszła Kasia Sobczyk (Kazimiera Sawicka), piosenkarka śpiewająca w okresie big-beatu. Była wokalistką zespołów: Biało-Zieloni, Lelum Polelum, Czerwono-Czarni, Wiatraki.
Jej przeboje nucę do dzisiaj: O mnie się nie martw, Nie wiem czy warto, Nie bądź taki szybki Bill, Trzynastego, Biedroneczki są w kropeczki.

Wczoraj odeszła Gayga (Krystyna stolarska). Niepokorna gwiazda polskiej muzyki lat osiemdziesiątych, z pogranicza rocka, popu i bluesa. Występowała w zespołach Amazonki, Pro Contra oraz Blues and Rock.
Jej największe przeboje, to Ostatni singiel, Jeszcze godzin tyle, Graj, nie żałuj strun.

Ania-Hania

2010-07-26T16:00:00.000+02:00

Anna (Hanna) to imię, wywodzące się z hebrajskiego słowa hannah, a oznacza: łaska lub wdzięk, czy też pełna łaskawości i wdzięku.
Imię to nie ma odpowiednika w formie męskiej, ale za to w żeńskiej - aż nadto!
A oto niektóre zdrobnienia (również staropolskie) i przekształcenia:
Annusza, Hannusza, Anula, Anuchna, Hanula, Hanuchna, Hania, Ania, Anka, Hanka, Andzia, Anusia,
i pochodne formy: Aneta, Anita, Anika.
Z tym imieniem związane są oczywiście przysłowia:
- Od świętej Anki (Hanki) - chłodne wieczory i zimne poranki,
- Święta Hanna - to już jesienna panna.
Najpopularniejszym dniem imienin jest 26 lipca.
Wszystkim moim Imienniczkom, czytającym kurze bazgrołki życzę wszystkiego, co najlepsze.

Kurki, kureczki...

2010-07-16T15:48:00.000+02:00

Dzisiaj będzie o grzybach. Nie o moich pobratymcach.
Na grzybach się nie znam, nie potrafię też ich zbierać. Nigdy mnie to zresztą nie pociągało, chodzenie z nosem przy ziemi i wypatrywanie pod krzaczkami malutkich kapelusików. Jestem, niestety za wysoka i mam kłopoty z kręgosłupem. Tę przyjemność zostawiam innym, bardziej sprawnym fizycznie ode mnie (o co nie trudno) i znawcom tematu.
Pokazały się kurki. Grzybki. Na bazarku. Nie mogłam odmówić sobie tej przyjemności. I zrobiłam:
Kilogram kurek czyszczę bardzo dokładnie. Później płuczę w letniej wodzie, dwukrotnie, w głębokiej misce, aby piasek opadł na dno. Do trzeciego płukania wsypuję trochę soli, zostawiam na 5 minut. Wtedy mam gwarancję, że blaszki "pootwierały się" i grzyby są dokładnie oczyszczone.
Wyjmuję je ostrożnie na sitko, wykładam na ręcznik papierowy.
W międzyczasie cztery cebule kroję drobno i przesmażam na maśle, aż się zeszklą. Przekładam do dużego garnka.
Na suchej, rozgrzanej patelni "suszę" grzyby ze wszystkich stron. Puszczają sok. Czekam, aż odparują. I do garnka z cebulką.
Podlewam pół na pół wodą i białym, wytrawnym winem, dodaję kilka ziaren ziela angielskiego, trzy listki laurowe, trochę pieprzu, soli (lub vegety) i duszę, około godziny na maleńkim ogniu. Na koniec dodaję śmietanę 12-sto procentową, uprzednio rozrobioną z "sosem" spod grzybów.
Podaję z młodymi ziemniakami z wody, wszystko obficie posypując koperkiem.

Kalendarzowa kartka

2010-07-15T11:34:00.002+02:00

O kalendarzach można by pisać długo. Przypomnę tylko, że słowo kalendarz pochodzi od greckiego kaleo, co znaczy "zwołuję". Na początku każdego miesiąca, rzymscy arcykapłanie zwoływali mieszkańców i ogłaszali im długość miesiąca oraz wszystkie święta, jakie w danym miesiącu będą obowiązywać. Te dni świąteczne oraz fazy księżyca zapisywano w calendarium.
Tak, na przestrzeni wieków, kalendarz zmieniał się.
Ja dzisiaj chciałabym się na chwilę zatrzymać przy pewnym nieco odmiennym kalendarzu. To Kalendarz Świąt Nietypowych. Został stworzony podczas I wojny światowej, przez siły Ententy, jako środek walki psychologicznej z Cesarstwem Niemiec. Założenie było proste: dużo świąt, aby ludzie świętowali często i długo. Przez to - osłabić ich wolę walki.
Oficjalnie to chyba najgłupszy kalendarz z najgłupszymi świętami świata. Te święta nie zostały przyjęte do zwykłych kalendarzy.
I tak w lipcu:
1-ego: Światowy Dzień Architektury,
2-ego: Dzień Dziennikarza Sportowego,
7-ego: Dzień Spółdzielczości,
11-ego: Światowy Dzień Ludności,
...
23-ego: Dzień Włóczykija,
24-ego: Dzień Policjanta,
25-ego: Dzień Narkomanów,
aż w końcu
30-ego: Dzień Koziczki na Nosie (cokolwiek to znaczy...).
Dzisiaj, 15-ego lipca, mamy Dzień bez Telefonu Komórkowego. I tu po chwili nasuwa się pytanie: jakim cudem, w czasie I wojny światowej, znano telefonię komórkową? Chyba jednak ten kalendarz jest wciąż modernizowany.
A swoją drogą, ciekawa jestem, kto wytrzyma choć jeden dzień bez "komórki"... . A nie mówiłam, że głupie święta?

Prawda czy fałsz - co nieco o włosach

2010-07-07T13:59:00.000+02:00

Moja kochana babcia, którą już tu nie jeden raz wspominałam, jak również moja ukochana mama, z cierpliwością anioła szczotkowały mi włosy. Codziennie co najmniej jeden raz. Moja teściowa szczotkuje włosy dwa razy dziennie. Ma piękne, grube, błyszczące, mimo podeszłego już wieku. Ja też szczotkuję. I popełniłabym grzech, gdybym nie była zadowolona ze struktury i gęstości moich włosów.
I tu nasuwa się pierwsza zagadka z typu: prawda czy fałsz.
- Częste i długie szczotkowanie włosów jest szkodliwe:
Tak. Jeśli szczotka jest niewłaściwie dobrana do gatunku włosów. I - przede wszystkim - jeśli jest źle używana.
I jeszcze sześć mitów:
- Na wiosnę i jesienią więcej włosów wypada:
Tak. Ten proces trwa około miesiąca. Spowodowane jest to wydzieliną hormonów, które mają wpływ na odnowienie włosów. Jeśli jednak włosy wypadają dłużej niż miesiąc i więcej, niż około stu dziennie - należy wybrać się do lekarza, bo przyczyna zapewne leży gdzie indziej.
- Włosy przetłuszczające się należy myć szamponami odtłuszczającymi:
Nie. Przetłuszczające się włosy należy myć delikatnymi i łagodnymi szamponami, które przede wszystkim mają unormalizować wydzielanie łoju (najlepsze są szampony ziołowe zawierające skrzyp, pokrzywę, rozmaryn i podbiał).
- Suszarka szkodzi włosom:
Nie. Pod warunkiem jednak, jeśli przestrzega się kilku prostych reguł: przede wszystkim suszyć włosy należy niezbyt gorącym powietrzem, z odległości 30 centymetrów od głowy. Do włosów suchych suszarka powinna być zaopatrzona w jonizator powietrza, który zapobiega nadmiernemu parowaniu wody i elektryzowaniu włosów.
- Włos, który wypada z cebulką więcej nie odrasta:
Nie. Przeciętny włos żyje około 4 lat. Dojrzewa, starzeje się i obumiera w mieszku włosowym. W końcu zostaje wypchnięty, czyli wypada, przez nowy korzeń, który wytworzył się na jego miejscu.
- Dwukrotne mycie włosów szamponem jest konieczne, aby były naprawdę czyste:
Nie. Wystarczy umyć raz, szczególnie, jeśli myjemy włosy często. Dwukrotne mycie może nawet sprawić, że włosy będą się elektryzować, a skóra głowy stanie się bardziej delikatna i wrażliwa.
- Włosy podcinane szybciej rosną:
Nie. Wzrost włosów zależy od kondycji cebulek oraz uwarunkowań genetycznych, a nie końcówek. Podcięte i wyrównane włosy wyglądają zdrowiej, lepiej się rozczesują i... sprawiają wrażenie, jakby szybciej rosły.

Pić! - czyli jak ugasić pragnienie latem

2010-06-28T14:08:00.000+02:00

Jak zwykle zacznę od wspomnień. W zamierzchłych, mrocznych czasach, kiedy byłam małą dziewczynką, nie było specjalnego wyboru jeśli chodzi o napoje bezalkoholowe. Była woda sodowa ze specjalnymi punktami napełniania, w wielkich, siermiężnych, szklanych baniakach z pompką. Były oranżady, w butelkach wielorazowego użytku, słodkie jak ulep. A później wprowadzono Polo-Coctę, namiastkę Coli, produkowaną pod koniec lat 70-tych, czyli kiedy już byłam prawie dorosła. Pozostawały domowe kompoty i soki z owoców cytrusowych, których to zdobycie nierzadko graniczyło z cudem.
Były jeszcze uliczne saturatory z wodą "czystą" lub z sokiem. Panie w białych fartuchach siedziały na wysokich stołkach przy "urządzeniach", posiadając trzy do pięciu szklanek, które to szklanki były "w ciągłym obrocie", niedbale opłukiwane. Woda z saturatora nazywana była przez warszawiaków "gruźliczanką".Nietrudno domyślić się dlaczego... . Saturatory oblegane były głównie przez dzieci. Ja, wstyd się przyznać, również nie raz próbowałam namówić moją mamę na tę przyjemność. Z dosyć marnym skutkiem... . Pamiętam, woda "czysta" kosztowała 50 groszy, woda z sokiem - złotówkę.
A teraz jest całkiem inaczej... .
Mamy lato, nadeszła fala upałów (chwilo trwaj!). Co pić? Bo pić trzeba.
Najlepiej, bo najbezpieczniej jest pić wody źródlane niskosodowe. Koniecznie niegazowane. Dwutlenek węgla (czyli bąbelki) działa nie najlepiej na przewód pokarmowy. Poza wodą, zdrowe są soki. Ale tylko te świeżo wyciskane, ze świeżych owoców i natychmiast wypijane. W czasie upałów najlepiej pić soki uzupełniające potas w organizmie (sok pomidorowy). Orzeźwiające są soki z cytrusów, również sok z wiśni.
Z herbat polecam herbaty zielone - z natury wychładzają organizm.
W krajach arabskich piją herbatę miętową mocno słodzoną, gorącą. Sprawdziłam. Naprawdę działa! Gasi pragnienie i "ochładza".
A po plaży i słonecznych kąpielach najlepsze jest zsiadłe mleko. Do picia i jako okłady na spaloną słońcem skórę.
A te osoby, które nie lubią kefirów, powinny pić koktajle owocowe, na bazie kwaśnego mleka, przyrządzane oczywiście tuż przed spożyciem.

Kulinaria na Dzień Ojca

2010-06-23T17:20:00.000+02:00

Mój Tata był Najwspanialszym Człowiekiem na świecie. Ci, którzy Go znali, zgodzą się z tym. W całym swoim życiu nie skrzywdził przysłowiowej muchy. Dla każdego miał dobre słowo, przyjazne spojrzenie sympatyczny uśmiech spod wąsika.
Niestety, odszedł dużo za wcześnie. Ja, w tym nieszczęściu, miałam to ogromne szczęście, że trafiłam spod Jego opiekuńczych skrzydeł pod skrzydła mojego męża. To drugi wspaniały Człowiek, który jest Ojcem naszych Dzieci. I jest równie Wspaniałym Ojcem, jak mój Tata był dla mnie.
Dzisiaj, w Dniu Ojca, moja lepsza połowa postanowiła zaszaleć w kuchni. I, jak to zwykle bywa, kucharz z niego jest wielki. I to kucharz - eksperymentalista. Bo smaki, jakie wydobywa z przyrządzonych przez siebie potraw są naprawdę jednorazowe.
Dzisiaj upiekliśmy pierś indyczą. No i trzeba było do tego wymyślić jakiś sos. Sosów jest całe multum, ale ja pomyślałam o sosie na bazie pieczarek.
Mój mąż z rzeczonymi wyżej pieczarkami schował się w kuchni i wyszedł sos... poemat. A oto składniki:
pół kilo pieczarek. Oczyścić, umyć, pokroić na mniejsze kawałki. Przesmażyć na maśle (około pół kostki). Kiedy pieczarki są miękkie, dodać jedną śmietanę 12-sto procentową, mieszać, aż się zagotuje. Dodać: sól, pieprz, kurkumę, zioła prowansalskie, oregano, bazylię, czomber, paprykę słodką i ostrą i trochę papryki suszonej. Istne małmazyje!

A poniżej muzyka. Mój Tata grał sam na fortepianie i lubił nucić.. .

Taki całkiem prywatny wybór

2010-06-20T22:57:00.000+02:00

Dzisiaj, w dniu ważnym dla nas, nie chcę pisać o wyborach. Naszych ważnych wyborach. Nie będę pisać o polityce. Ale o wyborach takich zwykłych, naszych, ludzkich, które nie mają wpływu na... nikogo.
Trwam w zadumie, w rozmyślaniu głębszym czy płytszym... . Kilka tygodni nie zaglądałam na pewną stronę z Dziennikami. Jestem tam zalogowana od kilku miesięcy, wracam i odchodzę, targana różnymi emocjami. Ostatnio nie zaglądałam tam. Logowałam się tylko, aby sprawdzić pocztę.
Jestem osobą dorosłą, dojrzałą. Może ciut szaloną, czasem dziecinną, jak na swoje lata. Ale na pewno odpowiedzialną. Mam wspaniałego Męża (specjalnie piszę o Nim dużą literą), cudowne Dzieci. Jestem doceniana jako matka, żona, kochanka, przyjaciółka i kumpelka. I jeden e-mail ze słowami: "kłamiesz" - niby nie powinien wpłynąć na moje samopoczucie. Ale ja jestem z tych, które chciałyby uszczęśliwić cały świat. Dlaczego jedno słowo: "kłamiesz", napisane czerwonym drukiem tak bardzo może zapaść w pamięć? Jak się z tego uwolnić? Tym bardziej, że dla tej Osoby odeszłam z Dzienników... .
I chyba na przekór sobie, Jej i wszystkim konwenansom - dokonałam dzisiaj wpisu.
Bo genialnym jest stare powiedzenie, że to co nas nie zabije, to nas wzmocni.

No i nie wyszło... .

Na upał - chłodnik

2010-06-12T14:16:00.000+02:00

Nigdy nie jest tak, żeby wszystkim się podobało. Kiedy wiosna wcale nie chciała przyjść, a mądre głowy zastawiały się, czy nie nastąpiło przekręcenie słowa z "ocieplenie" na "oziębienie" klimatu, wszyscy narzekali na chłód i brak słońca. I marzyli o cieple... . W końcu, przyszło gorące powietrze. Nastała fala upałów. I znowu jest źle. Ufff, gorąco, za gorąco, za duszno, za... .
Ale tak to już jest, że jeszcze się taki nie narodził, co by wszystkim dogodził.
A jak już jest gorąco, wręcz tropikalnie, to trzeba sobie z tym dawać radę. Proponuję wspomniany już przeze mnie chłodnik.
Oczywiście przepisów na chłodnik jest całe mnóstwo. Ja, jak zwykle, podaję mój, sprawdzony, ulubiony przez moją rodzinę, ten chyba najbardziej znany, gotowany z botwiny:
Dwa pęczki botwiny oczyścić, przebrać, umyć, pokroić. Gotować do miękkości z dwiema kostkami rosołowymi i vegettą (lub innym warzywkiem czy kucharkiem). Wlać jedną butelkę koncentratu buraczanego, zagotować, odstawić do wystygnięcia.
W międzyczasie: 4 świeże ogórki obrać i zetrzeć na tarce na największych oczkach, 20 rzodkiewek zetrzeć na takiż. Dwa pęczki szczypiorku (cienkiego) drobno pokroić. Wszystkie te ingrediencje wsypać do wystudzonego wywaru. Dodać 4 kefiry (to wersja light, jeśli ktoś "nie dba o linię" może użyć 2 śmietany 12-sto procentowe i dwa kefiry). Wymieszać, doprawić solą i pieprzem.
Wstawić na co najmniej dwie godziny do lodówki.
Podawać z jajkiem na twardo, uprzednio pokrojonym na cztery części i położonym na dnie talerza/miseczki.
Taki chłodnik długo w lodówce nie postoi. Uwielbiam zakradać się do kuchni i choć małą filiżankę uszczknąć... .

Książka przeczytana (cz.III)

2010-06-05T12:06:00.000+02:00

John Irving ma 62 lata. Urodził się w Ester, New Hampshire. Jest w czołówce światowych prozaików. Urodzony w Nowej Anglii, młodość spędzał w Austrii studiując historię sztuki i filozofię.
Twórczość pisarską zadebiutował w 1968 roku powieścią Uwolnić niedźwiedzie, w której nakreślił obraz "wędrowców" przeieszczających się z New Hampshire do Wiednia.
Później posypały się inne powieści, między innymi: Metoda wodna, Małżeństwo wagi półśredniej, Świat według Garpa, Hotel New Hampshire, Modlitwa dla Owena, Syn cyrku.
Niektóre z nich doczekały się ekranizacji.
Za scenariusz do filmu Wbrew regułom Irving otrzymał Oskara. Film oparto na jego powieści Regulamin tłoczni win.
Regulamin tłoczni win to wspaniała powieść o miłości, przyjaźni, ogromnej tęsknocie. O ludzkich losach i nierzadko trudnych życiowych wyborach. Homer Wells, główny bohater, dorasta w sierocińcu gdzieś, na północy Stanów. Dyrektor sierocińca nie odmawia prośbom kobiet o dokonanie aborcji. Temu przygląda się mały Homer. Z tych praktyk, zamierzonych przez dyrektora, główny bohater wyrasta na świetnego położnika. Opuszcza swój świat dzieciństwa, poznaje ludzi, zawiązuje przyjaźnie, odkrywa miłość... .
Książka porusza wiele ważnych tematów w przededniu wybuchu drugiej wojny światowej. Jest o dorastaniu, uczuciach, wyborach, problemach - słowem - o wszystkim, co powinna zawierać dobra lektura.

Nasz Dzień

2010-06-01T13:10:00.000+02:00

Wszystkim Dzieciom:

dużym, małym i tym najmniejszym,

grzecznym, niegrzecznym i tym najbardziej niegrzecznym,

życzę w Dniu Ich Święta

całego mnóstwa dobrej zabawy,

beztroskich dni zabarwionych kroplą szczęścia,

zdrowia i gwiazdki z nieba.

Włóż sandałki, czyli o pielęgnacji stóp

2010-05-28T12:10:00.000+02:00

O stopy należy dbać przez cały rok, jak i o pozostałe części naszego ciała. O tym każdy wie. Ale nadszedł czas na pokazanie stóp "bez ogródek". Ubrane tylko w lekkie sandałki czy klapeczki muszą być piękne, gładkie, wypielęgnowane.
Co najmniej dwa razy w tygodniu należy na stopy nakładać odżywczą maseczkę, która wygładzi przesuszoną skórę na stopach.
Pedicure w lecie należy wykonywać częściej, niż jesienią czy zimą. Osobiście nie jestem za malowaniem paznokci w okresie jesienno-zimowym. Moim zdaniem paznokcie powinny odpocząć od lakierów w tym czasie.
A jeśli o paznokciach mowa, to bardzo ważny jest pilnik: najlepiej wybierać pilniki papierowe, teflonowe lub szklane. W żadnym wypadku nie metalowe - te niszczą płytkę paznokcia.
Pedicure zaczynamy od zmycia starego lakieru. Myjemy stopy wodą i mydłem, wycieramy do sucha ręcznikiem. Obcinamy paznokcie najpierw obcinaczem. Płytka nie powinna być dłuższa niż opuszek palca. Po obcięciu opiłowujemy paznokcie i wygładzamy specjalnym do tego celu przeznaczonym gładzikiem.
Przygotowujemy kąpiel stóp z wody i płynu do kąpieli lub wody, soli kuchennej i kilku kropli olejku eterycznego. Stopy moczymy około 15 minut. Taka kąpiel ma za zadanie zmiękczyć naskórek.
Na mokre stopy nakładamy peeling i wykonujemy masaż. Pięty potrzebują czegoś "mocniejszego": zmiękczony naskórek ścieramy tarką. Można również pumeksem, chociaż nie polecam, ze względu na to, że w środku zostają resztki wody i naskórka, a to powoduje rozwój bakterii. Jeśli zaś zdecydujemy się na tarkę metalową - ważne jest, aby nie była zbyt ostra.
Skórek przy paznokciach "pozbywamy się" tak, jak przy paznokciach u rąk. Zmiękczamy płynem do skórek i delikatnie odsuwamy szpatułką.
Na koniec malujemy paznokcie. Najlepiej dwa razy. A kiedy lakier jest już suchy, nakładamy utwardzacz.
Kiedy paznokcie są już zupełnie suche, delikatnie nakładamy krem nawilżający na całe stopy.
Polecam, w razie potrzeby, stosowanie krótkich, dziesięciominutowych kąpieli:
- kąpiel odświeżająca, która przynosi ulgę zmęczonym stopom: garść liści szałwii zalewamy szklanką wrzątku, dodajemy 1 łyżkę soli i zaparzamy 15 minut. Łączymy napar z ciepłą wodą i moczymy nogi.
- kąpiel regenerująca, która poprawia krążenie i relaksuje: 5 szklanek suszonego skrzypu polnego wsypujemy do dużego garnka, zalewamy wodą i zagotowujemy. Odstawiamy na 2 godziny. Przed moczeniem stóp odcedzamy.

Półfinał Eurowizji - ale wstyd!

2010-05-25T23:36:00.000+02:00

Jakoś przegapiłam eliminacje polskiej piosenki do tegorocznego konkursu Eurowizji. Nie wiedziałam kto będzie śpiewać, ani co, ani jak... . I w sumie, może i lepiej... .
Akurat zakończyły się półfinałowe eliminacje do konkursu, którego finał odbędzie się w Oslo. Jak co roku, obejrzałam transmisję, mając nadzieję, że zdarzy się cud i Polska poderwie publiczność i zawładnie sercami głosujących. Miało być tak pięknie, a wyszło... jak zwykle. Albo i jeszcze gorzej.
Marcin Mroziński wystąpił z numerem 9. Tak akurat. W środku. Nie znam się aż tak na muzyce, aby oceniać tego wokalistę, ale, moim zdaniem ma bardzo dobry głos i olbrzymi potencjał. Piosenka, którą zaśpiewał była - nijaka. Natomiast jego antourage... dziewczęta w chyba łowickich strojach tańczące bynajmniej nie ludowe tańce, a wygibasy przypominające taniec na rurze, jakaś "baletnica" wpychająca sobie jabłko do gardła... promocja polskiego folkloru? Do tego jeszcze w połowie piosenki jedną z hożych dziewoj pozostałe uczestniczki tego show rozebrały z bluzki... słowem: żenujący występ.
Miałam nadzieję, że nie przejdziemy do finału. Oczywiście nie przeszliśmy.
Podobny występ pokazała Macedonia. Trzy panienki obnażały się na scenie, po czym pełzały po podłodze ćwicząc figury rozkroku, wykroku... .
Tegoroczny półfinał pod względem muzycznym był bardzo zróżnicowany. Była muzyka Bregovic'a w wykonaniu Serbów, było o miłości na wesoło po angielsku śpiewane przez Rosjan. Piękną balladę Me and my guitar zaśpiewał Belg. Najwyższe notowania (nieoficjalne) zdobyli Grecy porywającym, gorącym rytmem. Był też stary, dobry rock w wykonaniu zespołu z Bośni i Hercegowiny. Słowacja zaprezentowała rytmy wschodu. Śpiewała pląsająca nimfa, która przypominała mi wodnika Szuwarka. Był biały fortepian i motyle rodem z Białorusi. A koniec uwieńczył rozmiar XXXL w malinowej sukni z takimiż włosami, rodem z Islandii.
Ostatecznie, do finału przeszli reprezentanci Bośni i Hercegowiny, Republiki Mołdowy, Rosji, Grecji, Portugalii, Białorusi, Serbii, Belgii, Albanii i Islandii.
W piątek - kolejni półfinaliści. A w sobotę - finał.

Botwinka na chłodniejsze dni

2010-05-24T21:47:00.002+02:00

Kiedy tylko, w czasach siermiężnych, pojawiała się nieśmiało botwina, moja mama natychmiast ją kupowała i raczyła nas co najmniej raz w tygodniu. Gotowała ją na wywarze z wołowiny (takiej, jak do rosołu). Podawała z gotowanym jajkiem, oraz z ziemniakami młodymi i koperkiem, na osobnym talerzu. Nie lubiłam. Nie wiem dlaczego, ale nie lubiłam. No cóż. Podobno tylko krowa nie zmienia zdania... .
Botwina już jest. Nareszcie. Mój sposób na zupę z botwiny, na chłodniejsze dni (bo o chłodniku na pewno napiszę osobno):
Gotuję wywar na trzech skrzydełkach kurzych. Kiedy zaczyna się gotować, wrzucam umyte i pokrojone dwa pęczki botwiny oraz... ziemniaki pokrojone w drobną kostkę. Wrzucam 2 kostki rosołowe i Vegetę (lub Kucharka czy inną "posypkę"). Gotuję około 45 minut na wolnym ogniu. Ugotowane skrzydełka wyławiam. Wlewam jedną butelkę koncentratu barszczu. Czekam, aż się zagotuje. Gotowe. Pycha.

Wielka Woda

2010-05-22T22:09:00.000+02:00

Myśląc czy mówiąc żartobliwie Wielka Woda, zawsze na myśli miałam Morze Bałtyckie. Oczyma duszy, jakby określił to poeta, widziałam słoneczną plażę, piasek, spokojną wodę, cichy szum i fale, delikatnie rozbijające się o brzeg i oczywiście ja, brodząca, spokojna, szczęśliwa, uśmiechnięta.
Teraz wielka woda przybrała zupełnie inny wymiar. Wymiar katastroficzny. Łzy, nieszczęście i tragedia ludzi pozbawionych szczęśliwego dachu nad głową.
I znowu, po raz kolejny już nigdy nie będzie tak, jak kiedyś.

Dla tych, którzy po angielsku pierwszy raz

2010-05-19T13:32:00.000+02:00

Kiedy ktoś opowiadał coś, czego się nie chciało słuchać, albo gadał "co mu tylko ślina na język przyniosła", lub też, dla rozruszania "drętwej atmosfery", mówiło się:
Many, many years ago, the jajco holenderskie was born.
Nie wszyscy wiedzieli skąd to się wzięło. Dla tych, którzy są już na pewno po pięćdziesiątce i wciąż nie wiedzą, poniżej przedstawiam genezę jajca holenderskiego:

Tort w wersji light

2010-05-17T13:07:00.000+02:00

Już od dłuższego czasu (dwa lata?) nie kupujemy wyrobów cukierniczych. I choćby była to najlepsza i najbardziej polecana cukiernia w okolicy - na różne okoliczności staram się coś słodkiego przygotować w domu sama. No, chyba że to jest tłusty czwartek... wtedy pączki, ten jeden raz w roku, kupujemy. Ale to też tylko wtedy, gdy nie mam ochoty zrobić faworków. Ale, o tym napiszę innym razem.
Na razie, na moje urodziny zrobiłam tort serowy z galaretką, na zimno. Na zimno "podwójnie": bo nie dość że bez pieczenia to do tego musi być dobrze schłodzony.
Ale, ad rem:
Potrzebne są:
4 opakowania serka homogenizowanego,
3 galaretki cytrynowe,
3 galaretki wiśniowe,
2 puszki brzoskwiń,
1 banan.
Przepis jest na okrągłą formę średniej wielkości (o średnicy 27cm). Formę wyłożyłam biszkoptami, takimi najzwyklejszymi, tzw. "języczkami". Wolne miejsca uzupełniłam pokruszonym biszkoptem. Ten spód można skropić koniakiem lub whisky.
W trzech szklankach wrzątku rozpuściłam trzy galaretki cytrynowe. W osobnym garnuszku rozpuściłam w takiej samej ilości wody trzy galaretki wiśniowe.
Gdy galaretka cytrynowa zaczęła się ścinać, wymieszałam z czterema opakowaniami serka homogenizowanego (śmietanowego lub waniliowego) i dodałam 3/4 puszki brzoskwiń pokrojonych w kostkę. Masę wylałam na biszkopty i wstawiłam do lodówki. Gdy masa zastygła, ułożyłam na niej pokrojone brzoskwinie, pokrojonego banana (wzór rzecz jasna jest dowolny jak i same owoce). Całość przykryłam lekko stężałą galaretką wiśniową. I do lodówki.
Tort najlepszy jest następnego dnia, kiedy porządnie stężeje.
Jeśli ktoś się nie boi kalorii, na każdą porcję tortu można położyć bitą śmietanę i posypać rodzynkami.
Górną galaretek jak i owoce położyłam takie, a nie inne, ze względu na mały jeszcze wybór na straganach. Niedługo szykują mi się inne, rodzinne okazje do powtórki. Wtedy na pewno będzie to tort z truskawkami i galaretką truskawkową. Mniam.

Urodzinowo

2010-05-14T12:18:00.001+02:00

Dzisiaj coś dla siebie. Urodzinowo... .
Muzyka, którą lubię najbardziej.

Na koniec coś, co wcale nie wskazuje na mój wiek. Uwielbiam...:

Bursztyn

2010-05-13T12:40:00.000+02:00

Do polubienia bursztynów musiałam dojrzeć. Kobiety noszące biżuterię z bursztynami zawsze kojarzyły mi się jako poważne, tłuste matrony.
Dzisiaj uwielbiam ten kamień, noszę go na codzień mimo, że nie czuję się tłustą matroną... .
Amber, jantar, bursztyn - to kopalna skamieniała żywica, ciało pochodzenia organicznego, powstałe 45 milionów lat temu, obdarzone wyjątkowymi właściwościami.
Występuje w całej gamie kolorów od jasnożółtego do brunatnobrązowego. Bywa prześwitujący i nieprześwitujący. Często posiada zatopione szczątki roślin lub zwierząt.
W to, że bursztyn leczy i ma moc magiczną, wierzono chyba od zawsze. Zawieszany na szyi - obniżał gorączkę. Zmielony i pity, pomagał na dolegliwości żołądkowe.
Nalewki stosowano na dolegliwości sercowe, a także przy leczeniu zapalenia oskrzeli i płuc, bólach głowy, dolegliwościach miesiączkowych, przy krwotokach.
Kawałeczki bursztynu włożone do kieszonki koszuli działają kojąco na dolegliwości sercowe.
Nalewki stosowano również do smarowania obolałych miejsc przy schorzeniach reumatycznych.
Dziś wiara poparta jest badaniami. Kwas bursztynowy jest przede wszystkich środkiem przeciwzapalnym i antytoksycznym.
Na bazie kwasu bursztynowego wyrabia się maści, kremy i smarowidła na dolegliwości reumatyczne, owrzodzenia, astmę, schorzenia górnych dróg oddechowych, choroby gardła i tarczycy.
Na rynku dostępne są poduszki, materace, maty, wkładki do butów, podkładki pod plecy dla kierowców z miałem bursztynowym. Można również nabyć jantarowe kadzidełka.
Kremy bursztynowe odświeżają i regenerują cerę zmęczoną, poprawiają jej nawilżenie i natłuszczenie.
Nalewkę bursztynową możemy przygotować sami w domu:
50 gram miały bursztynowego wsypujemy do ciemnej, szklanej butelki, zalewamy szklanką spirytusu (ok. 250ml). Odstawiamy w ciemne miejsce na co najmniej dwa tygodnie. Nalewki nie trzeba przecedzać, po zużyciu można miał zalać ponownie.
Chore miejsca nacieramy nalewką nawet do trzech razy dziennie.
Nie na darmo bursztyn zwany jest kamieniem życia.
(za: www.doz.pl)

Do lata piechotą...

2010-05-10T13:40:00.000+02:00

Majówka tegoroczna już za nami. Jeszcze tylko "Ogrodnicy": Pankracy, Serwacy, Bonifacy, którzy obowiązkowo przynoszą nam zimne dni (w tym roku nie muszą przynosić, zimno jest wszak cały czas) i "zimna Zośka" i nareszcie nastanie ciepła wiosna i pora, aby pokazać ciało. A ciało po zimie i wiośnie przymrozkowej nie nadaje się do pokazania szerszej publiczności. Poniżej - szybki kurs przygotowujący nasze ciała do lata:
Tu należy działać kompleksowo. Czyli zadbać na zewnątrz i od środka.
Jeśli na zewnątrz, to mam tu na myśli: aktywność fizyczną, masaże i kosmetyki.
Najlepszym sposobem na ujędrnienie ciała jest pływanie. Oprócz tego wskazany jest rower i szybki marsz, może być z kijkami, czyli nordic walking.
Zaopatrujemy się w hula-hoop i codziennie kręcimy bioderkami 10 minut, a wieczorem robimy 30 do 50 brzuszków.
Masaże: myślę tu o automasażach wykonywanych w domu: codziennie, co najmniej raz dziennie pod prysznicem wykonujemy masaż ostrą rękawicą lub gąbką. Masujemy całe ciało kolistymi ruchami.
Co najmniej raz w tygodniu stosujemy kurację lodową: rozkruszamy kostki lodowe i po kąpieli, jeszcze przed użyciem kremów, nacieramy uda, biodra, pośladki i ramiona.
Kosmetyki: po kąpieli wcieramy w ciało kosmetyki (kremy, balsamy lub masło) z algami, bluszczem, wyciągiem z cytrusów, z zielonej herbaty i z kofeiną.
Możemy również zastosować plastry antycellulitowe. Wspomagają usuwanie toksyn z organizmu, wzmacniają naczynka krwionośne, poprawiają ukrwienie skóry oraz redukują cellulit. Taka kuracja powinna trwać cztery tygodnie, a można ją stosować do dwa, trzy miesiące.
A teraz, jak zadbać od środka: stosujemy odpowiednią dietę. Czyli: mówimy "nie" słodyczom, smażonym potrawom i kawie, a jemy dużo warzyw i owoców (najlepiej w sałatkach), jemy tylko chude mięso i wędliny, ryby, odtłuszczony nabiał i kiełki. Pijemy świeże soki warzywne i owocowe oraz dwa do trzech litrów wody mineralnej (najlepiej niegazowanej), może być z cytryną.
Po takiej kuracji bez wstydu zakładamy spódniczkę mini lub szorty i odsłaniamy piękne ramiona i plecy.

Urodziny Mistrza

2010-05-07T16:39:00.000+02:00

Melomanom nie muszę przypominać, że dzisiaj mija okrągła, 170-ta rocznica urodzin Czajkowskiego.
Piotr Czajkowski był jednym z najwybitniejszych rosyjskich kompozytorów. Był profesorem konserwatorium w Moskwie. Swoje życie poświęcił całkowicie pracy twórczej.
Napisał muzykę do sześciu oper. Ponadto komponował balety, symfonie, uwertury, koncerty fortepianowe.
Zwykł mawiać: Jakże trudno sprawić, aby inni widzieli i czuli w muzyce to, co my widzimy i czujemy w sobie.

Szparagów czas

2010-05-06T12:49:00.001+02:00

Wpis za wpisem kulinarnym... . Tak się jakoś złożyło. A to dlatego, bo maj się rozpoczął i mimo, że zimno bardzo, to jednak szparagi zaczynają królować na bazarkach, targowiskach i w innych zieleniakach. Jeszcze cena ich dość wysoka, ale... nie mogłam sobie odmówić tej przyjemności.
Do polubienia szparagów trzeba po prostu dojrzeć. Mało znam młodych osób, które je lubią. A, bo niczym nie smakują, a, bo nie wygodne w jedzeniu, a, bo czasami się ciągną, a, bo... . W "pewnym wieku" dostrzega się ich finezyjny smak, lekką goryczkę, ten specyficzny osad na podniebieniu... . Innymi słowy, że określę to siermiężnie: niebo w gębie.
Sposobów na przygotowanie szparagów jest chyba kilkadziesiąt, a na pewno kilkanaście. Ja przyrządzam je najprościej, bo tak mi najbardziej smakują:
Najważniejszy jest wybór szparagów. Generalnie dzielą się na białe i zielone. Zielone, podobno bardziej delikatne są, ale, ja wolę białe. I o tych właśnie napiszę. Nie ważny jest gabaryt szparaga. Ważna jest jego barwa. Powinien być biały. Im bielszy - tym lepszy. Główka powinna być również biała. Jeśli główka jest fioletowa lub zielona - może być łykowaty (czyli, za późno został wydobyty z kopca, innymi słowy, za dużo "dostał słońca").
Szparagi obieramy, ścinając wierzchnią skórkę spod główki do dołu. Ostrożnie myjemy w chłodnej wodzie. Powinno się je wiązać nitką w pęczki do gotowania, ja tego nie robię. Układam w "jednym kierunku" w głębszej patelni, zalewam zimną wodą i gotuję. Do gotowania dodaję trochę soli i cukru. Gotuję na małym ogniu około 15 minut. Ostrożnie wyjmuję łyżką cedzakową na półmisek. Polewam gorącym masłem z przesmażoną bułką tartą. Podaję ze schłodzonym białym, wytrawnym winem. Że o szampanie to już nie wspomnę... .

Marmurek na majówce

2010-05-04T14:38:00.000+02:00

Z prognoz telewizyjnych niewiele wynikało. W tamtych czasach trzeba było do pogody mieć "nosa". Moja mama - miała. Wiedziała, że w niedzielę będzie piękna pogoda i możemy spokojnie jechać na majówkę. O godzinie 9.00 wszyscy byli na nogach. Szybkie śniadanie, bez tradycyjnej, niedzielnej kawy - kawa była już w termosie. Drugi termos z herbatą (na wypadek, gdyby komuś było zimno). Kanapki zapakowane każda osobno w folię aluminiową, ułożone w koszyku. Rzodkiewki wypucowane prawie do białości, obrane - obok. Coś słodkiego, jakaś babka upieczona w sobotę - do koszyka. Woda sodowa, obowiązkowo kompot. Jeszcze na zimno kotlety schabowe, smażone w sobotę wieczorem. Tak na wszelki wypadek, gdyby ktoś był baaardzo głodny i obowiązkowo do tego już pokrojony chleb. Wszystko w koszyku (gdy "majówki" organizowane były w lecie - wtedy łatwo psujące się produkty lądowały w lodówce podróżnej). Talerze (bo przecież i na łonie natury trzeba umieć zachować formę), serwetki, sztućce i szklanki (plastikowe), poukładane w specjalnym neseserze. Gotowe. Jeszcze tylko stolik składany, leżaki, koc, piłka, rakietki do badmintona i lotki i można ruszać. Na zieloną trawę, na cudowne, wiosenne, świeże powietrze, za miasto. Jak najdalej od szumu wielkomiejskiego, od smogu, od kurzu... .
Mama nie uznawała ciast pieczonych z proszkiem do pieczenia. Tylko drożdżowe. Zresztą, w pieczeniu takowych, jak i we wszystkich dziedzinach kulinarnych, była, jak to mój tata zwykł mawiać mistrzynią sztuki kulinarne.
Niestety, ja drożdży się nie tykam. Nigdy nie próbowałam i chyba już nie spróbuję. Lepiej czuję się w sferze ciast z proszkiem do pieczenia.
Wczoraj właśnie takie popełniłam. Poniżej przepis na marmurek:
Pięć jaj ubijam z cukrem (3/4 szklanki). Dodaję dwie szklanki mąki pszennej wymieszanej z dwiema łyżeczkami proszku do pieczenia. Mieszam na gładką masę. Dodaję pół szklanki oleju (lub oliwy, ale z pestek winogron, virgin oil nie jest najlepszy ze względu na zapach). Znowu mieszam. Dodaję aromat rumowy. Wsypuję dwie garście rodzynek. Połowę płynnego ciasta wlewam do podłużnej formy wysmarowanej masłem i wysypanej bułką tartą.
Do pozostałej formy wlewam kakao (4 łyżeczki gorzkiego kakao rozmieszane w 1/3 szklanki wrzątku, ostudzone). Mieszam. Wylewam na wierzch białego ciasta. Piekę w 50 minut w piekarniku rozgrzanym do temperatury 190 st.C.
Oba kolory ciast mieszają się ze sobą i w rezultacie wychodzi ciasto biało-czarne. Do kawy, niekoniecznie pitej na łonie natury, doskonałe.

Ludzie listy piszą...

2010-05-02T14:50:00.000+02:00

Pamiętam mamę, pochyloną nad stołem, dokoła rozrzucone koperty, kartki, papier listowy, koniecznie kolorowy i notes z adresami. I mama skupiona, pisząca swoim pięknym, równym, spokojnym pismem mnóstwo ciepłych słów... . I to nie tylko przed Świętami Bożego Narodzenia czy przed Wielkanocą.
Utrzymywała kontakty z rodziną i znajomymi właśnie pisząc listy.
Zastanawiam się, kiedy ja ostatnio napisałam list. Nie myślę o pismach urzędowych. I z wielkim wstydem przyznaję, że... nie pamiętam.
Jeśli nie mam adresu mailowego, a chcę się z kimś skontaktować - piszę sms-a lub, po prostu telefonuję.
Listy są prawdopodobnie tak stare, jak stare jest pismo. Pisano już w starożytnym Egipcie, w Chinach, w państwie Sumerów, później w Imperium Rzymskim i Starożytnej Grecji.
Wynalezienie telegrafu, później telefonu aż w końcu internetu, niestety ograniczyły tę piękną tradycję.
I niestety, kiedy myślimy: list, kojarzy się on nam z pocztą e-mailową. Gdy myślimy: muszę wysłać wiadomość - nikt nie sięga po pióro, a po telefon komórkowy, aby wysłać sms (Short Message Service).
I nie ma tu ani krztyny romantyzmu. Miast odręcznie, niezgrabnie narysowanego serduszka, czy kwiatka, na ekranie pokazuje się elektroniczne serce, czerwone, dopracowane z ogromną starannością przez cały sztab ludzi zajmujących się programowaniem.
A gdzie ta finezja w delikatnie skropionym perfumą papierze listowym, który kochankom ma przypomnieć niezapomniane chwile?
Tego nie odda żaden e-mail ani sms.